یعنی چه
طبع عالی داشتن به معنای داشتن مناعت طبع، بلندنظری و همت والا در زندگی است. فردی که دارای این ویژگی است، روحی بزرگ و شریف دارد، از بخل، حسادت و امور پست دنیوی دوری میجوید و همواره با سعهصدر و بزرگواری با مسائل و دیگران برخورد میکند.
تلفظ
این عبارت از سه واژهٔ «طَبْع» (به سکون باء)، «عالی» (با مصوت بلند آ) و مصدر «داشتن» ترکیب شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند بلندهمتی، مناعت طبع و بزرگمنشی به عنوان معادلهای اصلی شناخته میشوند.
به انگلیسی
برای توصیف این ویژگی اخلاقی در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که به اصالت، بزرگواری و شرافت ذاتی اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم با واژگان مرتبط با شرف، علو و کرامت نفس پیوند خورده است.
به فارسی
معادلها و جایگزینهای اصیل این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی چون بلندنظری، فراخچشمی، سعهصدر و داشتن منش والا است که همگی بر بزرگی روح دلالت میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل طبع عالی داشتن
عبارت «طبع عالی داشتن» یک اصطلاح کنایی و اخلاقی ارزشمند در فرهنگ و زبان فارسی است که از ترکیب دو واژهٔ عربی «طبع» (به معنی ذات و خوی) و «عالی» (به معنی برتر و بلندمرتبه) پدید آمده است. این اصطلاح به ویژگی انسانی ممتازی اشاره دارد که در آن فرد از فرومایگی، بخل، تنگنظری و حسادت فاصله گرفته و روحی سرشار از بخشندگی، کرامت و مناعت نفس دارد.
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، انسانهای دارای طبع عالی معمولاً با نمادهایی همچون «دریا» به خاطر بخشندگی و فراخی، یا «عقاب» به دلیل همت والا و پرواز در اوج تمثیل میشوند. اگرچه این واژه به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیمی مانند «خُلُقٍ عَظیم» و «سعهصدر» کاملاً با محتوای این اصطلاح همسو هستند و والاترین تجلی اخلاق انسانی را بازگو میکنند.