یعنی چه
واژه «اجاهر» دو وجه معنایی عمده دارد؛ در وجه اول فعل مضارع متکلم وحده از باب مفاعله (أُجَاهِرُ) به معنی آشکار ساختن، علنی کردن و بیپروا ابراز نمودن یک کار یا عقیده است. در وجه دوم، اگر به صورت صفت «أَجْهَر» لحاظ شود، به معنای فرد یا موجودی است که در نور روز و روشنایی آفتاب دچار ضعف بینایی شدید است و به خوبی نمیبیند (کورِ روز).
تلفظ
این واژه در نقش فعلی به صورت [اُ-جا-هِر] (ojāher) تلفظ میشود و در نقش وصفی به صورت [اَج-هَر] (ajhar) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «آشکار میکنم» یا «کورِ روز» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به ریشه و کاربرد فعلی یا وصفی، معادلهای دقیق آن در زبان انگلیسی شامل افعال ابراز علنی یا صفت مربوط به ضعف دید در روز است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه در حالت فعلی «آشکار میسازم»، «فاش میکنم» و «علنی میکنم» است؛ و در حالت اسمی/وصفی معادلهای «روزکور»، «کورِ روز» و «نابینا در روشنایی» برای آن قرار میگیرد.
در قرآن
عین صیغه مضارع «أجاهر» در متن قرآن کریم به کار نرفته است، اما ریشه ثلاثی آن (ج-هـ-ر) در قالبهای دیگری مانند «وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهەرُوا بِهِ» (سوره ملک، آیه ۱۳) به معنی بلند و آشکار سخن گفتن یا آشکار کردن، بارها استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اجاهر
واژه «اجاهر» یک مدخل ذوالوجهین در متون لغوی و ادبی است. از یک سو در متون ادبی، فقهی و حقوقی به عنوان فعل مضارع متکلم وحده (أُجاهر) به معنی «علنی میسازم و آشکار میکنم» به کار میرود؛ این مفهوم با ریشه «جهر» گره خورده و نقطه مقابل پنهانکاری و نفاق است، هرچند در ابعاد حقوقی گاه به معنای پردهدری و تجاهر به فسق نیز تعبیر میشود.
از سوی دیگر، در متون طب سنتی و لغتنامههای کهن، این واژه در صورت «أَجْهَر» صفت مشبهه برای کسی است که به بیماری «کورِ روز» یا ضعف بینایی در آفتاب مبتلاست. این حالت دقیقاً در تقابل با واژه «أعشى» به معنی شبکور قرار دارد و یک توصیف کاملاً فیزیکی و پزشکی محسوب میشود.