یعنی چه
این عبارت یک واژه مستقل فارسی نیست، بلکه ترکیبی عربی و قرآنی است که از حرف جر «بِـ» (به/نسبت به)، اسم «عِباد» (بندگان) و ضمیر متصل «هِ» (او/خود) تشکیل شده است.
تلفظ
در زبان عربی و قرائت قرآن به صورت «بِعِبادِهِ» با کسره حروف ب، ع و هـ خوانده میشود.
در جدول
در سوالات جدولی مذهبی یا قرآنی، در پاسخ به عبارت «به بندگانش در قرآن»، کلمه ۶ حرفی «بعباده» مد نظر است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت بسته به بافت آیه به صورت To His servants یا With His servants ترجمه میشود.
به فارسی
این ترکیب قرآنی در زبان فارسی به صورت عبارات تفسیری مانند «نسبت به بندگانش» یا «درباره بندگان خود» برگردانده میشود.
در قرآن
عبارت «بِعِبادِهِ» ۱۶ بار در آیات مختلف قرآن (مانند سوره فاطر آیه ۳۱ و سوره شوری آیه ۱۹) همراه با صفاتی چون «خَبیر»، «بَصیر» و «لَطیف» آمده است که به آگاهی، بینایی و لطف خداوند به بندگانش اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ و تفاسیر اسلامی، این تعبیر تجلی رابطه آگاهانه و رحیمانه میان خالق و مخلوق و مملوک بودن مطلق انسان در برابر پروردگار است.
جمعبندی و توضیح کامل بعباده
عبارت «بعباده» یک واژه مستقل در زبان فارسی به شمار نمیرود، بلکه یک ترکیب پرکاربرد در ادبیات قرآنی و متون اسلامی است. این عبارت از سه بخش حرف جر «بِـ»، اسم جمع «عِباد» (به معنی بندگان) و ضمیر «هِ» (به معنی او) ساخته شده است و معنای تحتاللفظی آن «به بندگانش» یا «نسبت به بندگان خود» میشود.
این ترکیب دقیقاً ۱۶ بار در قرآن کریم به کار رفته است و معمولاً در کنار صفات عالیه خداوند مانند خبیر (آگاه)، بصیر (بینا) و لطیف قرار میگیرد تا بر میزان توجه، روزیرسانی، تدبیر و نظارت دائمی پروردگار بر احوال مخلوقاتش تأکید کند. ریشه اصلی این واژه «ع-ب-د» است که مفاهیمی چون بندگی، طاعت و پرستش را در خود دارد.