یعنی چه
عشرتطلبی وضعیتی است که در آن فرد هدف زندگی خود را صرفاً کسب خوشیهای حسی، مادی و رفاهی قرار میدهد و به دنبال لذتگرایی افراطی و شادخواری مداوم است.
تلفظ
این واژه از ترکیب واژهٔ عربی «عشرت» (عِشْرَة) و مصدر فارسی «طلبی» ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند عیاشی، کامرانی، شادخواری و لذتپرستی نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Hedonism به بار فلسفی این مفهوم و واژگانی چون Indulgence و Pleasure-seeking به رفتار خوشگذرانی اشاره دارند.
در قرآن
خود واژه عشرتطلبی در قرآن وجود ندارد. ریشه آن (عشر) در قالبهایی مثل «عاشِروهُنَّ» به معنی معاشرت اجتماعی به کار رفته است. قرآن برای نکوهش لذتگرایی غافلانه از واژگانی چون «اتراف» و «ترف» (خوشگذرانی توأم با طغیان و ثروت) استفاده میکند.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و عرفانی، این اصطلاح نماد ترجیح دادن لذتهای زودگذر دنیوی بر کمال معنوی است و در تصویرسازیها با مجالسی چون محفل طرب یا جام شراب تداعی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عشرت طلبی
عشرتطلبی مفهومی ترکیبی در زبان فارسی است که ریشه در فرهنگ اخلاقی، فلسفی و اجتماعی دارد. این واژه از «عشرت» عربی به معنای معاشرت و خوشی، و «طلبی» فارسی تشکیل شده و در اصطلاح به معنای اصالت دادن به خوشگذرانی، کامجویی و عیاشی است. در این سبک زندگی، فرد تمام توان خود را صرف پاسخگویی به خواهشهای نفسانی و لذتهای مادیِ زودگذر میکند.
از دیدگاه اخلاق سنتی و آموزههای دینی، عشرتطلبی نکوهیده است و در نقطهمقابل مفاهیمی چون زهد، تقوا، پارسایی و قناعت قرار میگیرد. با اینکه این لفظ مستقیماً در متن قرآن نیامده، اما جلوههای آن تحت عناوین دیگری مانند «اتراف» و غرق شدن در «لهو و لعب» دنیا مورد ملامت قرار گرفته است.
در نگاه معاصر و معادلهای بینالمللی، عشرتطلبی پیوند نزدیکی با مفهوم فلسفی «هدونیسم» (لذتگرایی) دارد؛ جایی که کسب لذت و فرار از درد به عنوان بالاترین ارزش اخلاقی یا هدف غایی زندگی بشر تلقی میشود.