یعنی چه
واژهای است با ریشه عربی به معنای پابرجاها و ثابتها. این کلمه در متون کهن، ادبی و تفسیری معمولاً به عنوان صفت برای توصیف کوههای عظیم (جبال راسیات) یا هر چیز سنگین و غیرقابل حرکتی که در جای خود رسوخ کرده و محکم شده است، به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «راسیات» (rāsiyāt) است که با صدای کشیده «آ» در بخش اول و حرکات معمولی در بخشهای بعدی ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی همچون «کوههای استوار»، «پابرجاها» یا «دیگهای بزرگ عهد سلیمان» ظاهر میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به این که صفت برای کوه باشد یا اشیاء، از واژههایی که مفهوم ثبات و عدم تحرک را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و جمع مؤنث «راسیة» از ماده «رسو» است که به معنی پایداری و رسوخ است.
به ترکی
در زبان ترکی برای رساندن این مفهوم از کلماتی که بر عدم تزلزل و استحکام ساختاری دلالت دارند، بهره میجویند.
در قرآن
این واژه دقیقاً یک بار در قرآن کریم در آیه ۱۳ سوره سبأ به صورت «وَقُدُورٍ رَّاسِيَاتٍ» آمده که به دیگهای بسیار بزرگ، سنگین و غیرقابل جابهجایی در بارگاه حضرت سلیمان اشاره دارد. همچنین شکل دیگر این واژه یعنی «رواسی» نیز ۹ بار در قرآن به عنوان صفت کوههایی که زمین را از لرزش نگه میدارند، ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل راسیات
واژه «راسیات» یک وامواژه قرآنی و عربی در زبان فارسی است که از ریشه «رسو» به معنی ثبات و استقرار مشتق شده است. این کلمه در مفهوم عام خود به هر موجودیت پابرجا و مستحکمی اشاره دارد که به دلیل وزن یا ریشهدار بودن، امکان تکان خوردن و لرزش ندارد.
در ادبیات فارسی و تفاسیر دینی، این کلمه معمولاً در ترکیب «جبال راسیات» به معنی کوههای استوار و پابرجا برای توصیف تعادل زمین به کار میرود؛ هرچند که در متن قرآن صراحتاً برای توصیف دیگهای عظیم و ثابت عهد سلیمان استفاده شده است. این واژه نمادی از پایمردی، اصالت و ثبات قدم به شمار میرود.