یعنی چه
کشمش کولی (که با نام مویزک نیز شناخته میشود) دانههای سیاه، پهن و چروکیدهای شبیه به مویز یا کشمشِ ریز است که از گیاهی دو ساله از تیره آلالهها به دست میآید. این دانه در طب سنتی بیشتر به صورت موضعی و ضماد برای درمان شپش، تسکین دردهای استخوانی، مفصلی، سیاتیک و خار پاشنه استفاده میشود و به دلیل سمی بودن، مصرف خوراکی مستقیم آن خطرناک است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت کِشْمِشِ کولی (keš-meš-e kuli) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ «کشمش کولی» (۸ حرف)، «مویزک» (۵ حرف) یا «زبیبالجبل» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این گیاه دارویی از واژه Stavesacre یا نام علمی آن استفاده میشود.
به عربی
در متون طب سنتی عربی و قدیمی، این داروی گیاهی با نامهای زبیبالجبل یا حبالرأس شناخته میشود.
به فارسی
نامهای مترادف فارسی اصیل و سنتی این واژه شامل مویزک، چکمدانه، کشمش کاولیان و کشمش کابلی است.
نماد چیست
برای واژه کشمش کولی در ادبیات فارسی یا باورهای کهن، نماد فرهنگی، اسطورهای یا نمادین خاصی ثبت نشده است و این اصطلاح صرفاً جنبه کاربردی و اصطلاحی در عطاری و طبابت سنتی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل کشمش کولی
اصطلاح «کشمش کولی» در زبان فارسی یکی از نامهای سنتی و محلی برای یک گیاه دارویی خاص است که در کتابهای قدیمی طب سنتی بیشتر با نامهای «مویزک» یا «زبیبالجبل» از آن یاد شده است. ظاهر خشکشدهٔ این دانهها شباهت زیادی به مویز یا کشمش ریز دارد و وجه تسمیهٔ «کولی» یا «کاولی» برای آن، احتمالاً به دلیل خرید و فروش یا استفادهٔ رایج آن توسط کولیها و غربتیان بومی برای درمانهای عامیانه در گذشته بوده است.
این دانه خواص درمانی متعددی نظیر از بین بردن شپش سر و تسکین دردهای مفصلی و سیاتیک دارد. با این حال، به دلیل داشتن ترکیبات سمی و طعم بسیار تند، مصرف خوراکی مستقیم آن ممنوع یا نیازمند احتیاط شدید است و معمولاً به صورت ضماد، روغن یا مصارف موضعی در عطاریها تجویز میشود.