یعنی چه
خوشمرام در زبان عامیانه و محاورهای به کسی گفته میشود که خوشبرخورد، نیکسیرت و با معرفت است؛ فردی که شیوه، مسلک و مرام رفتاریاش مردمی، پسندیده و همراه با گذشت و رفاقتطلبی باشد.
تلفظ
تلفظ این واژه در زبان فارسی به صورت خُشمَرام (Xoš-marām) است که از دو بخش «خوش» و «مرام» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «خوشمرام» دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «خوشرفتار» یا «لوطی و بامعرفت» استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم خوشمرام از عباراتی نظیر iyi huylu (خوشخو) یا samimi (صمیمی) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و واژگان جایگزین آن در زبان فارسی شامل خوشاخلاق، نیکرفتار، خوشمنش، باامعرفت، خوشذات و خوشمحضر است.
در قرآن
ترکیب «خوشمرام» یک اصطلاح محاورهای فارسی است و در متن قرآن کریم نیامده است؛ اگرچه مفاهیمی چون حُسن خلق و معاشرت نیکو در قرآن بسیار توصیه شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و اصطلاحات تهرانی قدیم، این کلمه نماد بارز رفیقدوستی، جوانمردی، خوشرویی، اعتمادپذیری و داشتن یک شخصیت مثبت و بیغش در جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل خوشمرام
واژهٔ «خوشمرام» یک صفت مرکب عامیانه و محاورهای در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «خوش» (فارسی) و «مرام» (عربی، از ریشه روم به معنی قصد و روش) ساخته شده است. این واژه به صورت یک مدخل مستقل در لغتنامههای کلاسیک وجود ندارد، اما کاربرد فراوانی در زبان گفتار دارد.
این کلمه بار معنایی بسیار مثبتی دارد و به افرادی اطلاق میشود که در روابط اجتماعی خود با دیگران اهل گذشت، صفا، صمیمیت و معرفت هستند. خوشمرام بودن فراتر از یک خوشاخلاقی ساده، نشاندهنده یک مسلک و شیوهٔ زندگی مردمی و رفیقدوستانه است.
در فرهنگ عامیانه، این اصطلاح همواره با مفاهیمی مثل لوطیگری، جوانمردی و بیتکلف بودن گره خورده است و به شخصیتهایی گفته میشود که مایهٔ آرامش و دلگرمی اطرافیان خود در تعاملات روزمره هستند.