یعنی چه
سواطع واژهای عربی و جمع مؤنث «ساطعه» (از ریشه س ط ع) است. این کلمه در لغت به معنای پرتوهای نور، روشناییهای بلندشونده، و انوار درخشانی است که در فضا منتشر و آشکار میشوند. در زبان فارسی بیشتر در متون ادبی، عرفانی و کهن برای توصیف تجلی نور و حقیقت به کار میرود.
در جدول
در کلمات کلیدی طراحان جدول، کلمه سواطع معمولاً به عنوان هممعنی برای کلماتی مانند پرتوها، انوار، اشعه، درخشانها یا تابشها کاربرد دارد و یک واژه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
برای معادلسازی واژه سواطع در زبان انگلیسی از عباراتی که مفهوم نورافشانی، پرتو و درخشندگی گسترده را میرسانند، استفاده میشود.
به عربی
واژه سواطع خود ساختار عربی دارد و جمع مؤنث کلمه ساطعة است. در زبان عربی فصیح برای بیان همین مفهوم از الأشعة یا الأنوار الساطعة نیز استفاده میکنند.
به فارسی
برگردان دقیق و سرهٔ این واژه در زبان فارسی کلماتی نظیر پرتوها، روشنیها، تابشها، فروغها و لایههای درخشان نور است که مفهوم انتشار نور را به خوبی منتقل میکنند.
نماد چیست
این واژه در متون عرفانی و ادبی نمادی از تجلی حقایق پنهان، نور هدایت الهی، آگاهی شهودی و روشن شدن تاریکیهای دل به واسطه اشراق و انوار معنوی است.
جمعبندی و توضیح کامل سواطع
واژه سواطع یک واژه اصیل عربی از ریشه «سطع» است که به صورت جمع مؤنث (جمع ساطعه) به کار میرود و معنای آن پرتوها، انوار و روشنیهای تابان و بلندشونده است. این کلمه در زبان روزمره فارسی کاربرد چندانی ندارد، اما جایگاه ویژهای در متون کهن، نظم و نثر ادبی و اصطلاحات عرفانی دارد و برای توصیف روشناییهای شدید و آشکارکننده استفاده میشود.
از نظر ساختاری این کلمه ۵ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع معمولاً با تعابیری همچون پرتوها و انوار همنشین است. همچنین در تاریخ اسلام، کتاب تفسیری معروفی از فیضی دکنی به نام «سواطع الالهام» وجود دارد که به دلیل نگارش بدون نقطه، در تاریخ ادبیات شهرت یافته است.