یعنی چه
بلقة در لغت به معنی دو رنگ بودن، ابلق بودن یا پیسگی است. این واژه بیشتر برای توصیف پوست، مو یا جانداری (مانند اسب) به کار میرود که بدنی با ترکیب رنگهای سیاه و سفید یا ناهمگون دارد.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون کهن فارسی به صورت بُلْقَة (با ضمه حرف باء و سکون لام) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه ۴ حرف دارد و با واژههایی چون ابلق، پیسگی و دورنگی هممعنی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان حالت دو رنگی یا ابلق بودن از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از فعل بَلَقَ اشتقاق یافته است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل پیسه، پیسگی، دورنگی و ابلق بودن است که در ادبیات کلاسیک فارسی کاربرد داشتهاند.
در قرآن
واژه بلقة در قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مشتقات و مفاهیم همارز آن در تفاسیر توصیفی عربی برای برخی واژگان دیگر استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بلقة
واژه «بُلْقَة» یک لغت کهن با ریشه عربی است که به زبان فارسی وارد شده و در فرهنگهای لغت شاخص نظیر دهخدا و ناظمالاطباء ثبت گردیده است. معنای اصلی و محوری این کلمه به حالت دورنگی، پیسگی و ترکیب دو رنگ سیاه و سفید اشاره دارد؛ به ویژه در گذشته برای توصیف اسبهایی که دست و پای سفید با بدنی تیره داشتند، به کار میرفته است.
امروزه این واژه در زبان عامیانه و گفتارهای روزمره کاربردی ندارد و بیشتر در متون ادبی، لغتنامههای قدیمی یا به عنوان یک کلمه چهارحرفی و خاص در طراحان جدولهای کلمات متقاطع مورد استفاده قرار میگیرد.