یعنی چه
تمدن داشتن به معنای دارای تمدن بودن و متمدن بودن است. این عبارت در لغت به مفهوم شهرنشین شدن، پذیرفتن نظم و انتظام شهری، و خو گرفتن به آداب، اخلاق، ظرافت و معرفت اهل شهر است. مجازاً نیز به خروج از حالت خشونت، جهل و بیقانونی و دستیابی به یک ساختار اجتماعی پیشرفته، قانونمدار و بافرهنگ اطلاق میشود.
تلفظ
این عبارت از دو واژه تشکیل شده است: «تمدن» با فتح تاء و میم و تشدید و ضم دال (تَمَدُّن) و فعل «داشتن».
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «تمدن داشتن» است که ۹ حرف دارد. از گزینههای مشابه دیگر میتوان به متمدن بودن یا بافرهنگ بودن اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از ساختارهای فعلی مرتبط با واژه Civilization (که خود از ریشه لاتین civilis به معنی شهروند گرفته شده) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم تمدن داشتن با مصدر باب تفعل یعنی «التمدن» (از ریشه مدینه) یا «التحضر» (از ریشه حضر، در مقابل بدو و بیاباننشینی) بیان میشود.
نماد چیست
در بستر تاریخ و باستانشناسی، تمدن داشتن با نمادهایی چون «شهرنشینی و معماری ماندگار» (مانند اهرام یا تخت جمشید)، «خط و نوشته» و «قانون مکتوب» شناخته میشود. در ادبیات نمادین، «شهر» نماد اصیل تمدن در برابر «بیابان» (نماد بدویت) است و در اساطیر نیز الهههایی مانند آتنا نماد خرد تمدنی و مدنیت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل تمدن داشتن
عبارت «تمدن داشتن» یک ترکیب فعلی در زبان فارسی است که ریشه بخش اسمی آن (تمدن) به واژه عربی «مدینه» به معنای شهر بازمیگردد. این اصطلاح در اصالت خود به معنای خو گرفتن به آداب شهرنشینی، پذیرش قانون، و دوری از توحش و بدویت است. تمدن داشتن هم جنبههای مادی مانند ساختار شهری و معماری را در بر میگیرد و هم جنبههای معنوی مانند اخلاق، فرهنگ و معرفت اجتماعی را شامل میشود.
از نگاه لغتشناسان معتبر نظیر دهخدا، این واژه مجازاً به معنای رسیدن به ظرافتِ رفتار و تربیت است. اگرچه خود این واژه به صورت صریح در متون کهن دینی مانند قرآن نیامده، اما مفاهیم همراستای آن نظیر عمران، اقتدار، آباد کردن زمین و ایجاد جوامع عادلانه و قانونمند همواره مورد تأکید قرار گرفتهاند و تمدن واقعی را تمدنی میدانند که بر پایه عدالت و اخلاق استوار باشد.
در مجموع، تمدن داشتن نشانهای از توسعهیافتگی یک جامعه است که در زبانهای دیگر با مفاهیمی چون Civilization در انگلیسی و الحضارة در عربی همپوشانی دارد و نمادهای سنتی آن در تاریخ، خط، قانون و شهرهای پایدار هستند.