یعنی چه
المعمر یک واژه با ریشه عربی است و به فردی اطلاق میشود که به سن بسیار بالایی رسیده و سالهای زیادی از عمر خود را سپری کرده است. این کلمه در زبان فارسی و عربی برای توصیف افراد کهنسال، ریشسفیدان و کسانی که طول عمر بالایی (گاهی بیش از صد سال) دارند به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی میم اول، فتح عین، فتح و تشدید روی میم دوم است؛ به صورت اَلْـمُـعَـمَّـر.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان فرد دارای عمر طولانی یا سالخورده، کلمه شش حرفی «المعمر» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان سن و کاربرد، از واژههای عمومی مانند Elderly یا واژههای تخصصیتر مانند Centenarian استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر و کلاسیک، علاوه بر المعمر، عباراتی مانند کبیر السن یا مسن برای اشاره به افراد سالخورده رایج است.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون پیر، کهنسال، سالخورده و واژه زیبای «دیرزی» است که به معنای فرد دراززندگانی میباشد.
در قرآن
خود کلمه «المعمر» با الف و لام در قرآن نیامده است، اما مشتق آن یعنی «مُعَمَّر» در آیه ۱۱ سوره فاطر به کار رفته است: «وَمَا يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَلَا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتَابٍ»؛ به این مضمون که هیچ انسان سالخوردهای عمر طولانی نمییابد و از عمرش کاسته نمیشود مگر اینکه در کتاب الهی ثبت است.
جمعبندی و توضیح کامل المعمر
واژه «المعمر» از ریشه عربی «ع م ر» به معنای زندگی، آبادانی و طول عمر گرفته شده است. این کلمه در زبان و ادبیات فارسی به عنوان یک صفت برای اشاره به مردان و زنان کهنسالی که سالیان درازی زندگی کردهاند استفاده میشود و در فرهنگ سنتی، نمادی از حکمت، تجربه، پختگی و سپیدموئی به شمار میرود.
باید توجه داشت که این کلمه با واژههای همخانواده خود مانند «معمور» (به معنی آباد شده) یا «مستعمر» (به معنی استعمارگر) تفاوت معنایی کاملی دارد. در بافت قرآنی و دینی نیز، مفهوم معمر یادآور اراده و تقدیر الهی در بخشیدن طول عمر به بندگان است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، المعمر به عنوان یک کلمه شش حرفی و پاسخی برای راهنماهایی همچون «پیر و سالخورده» یا «دارای عمر دراز» کاربرد دارد.