یعنی چه
«سرودهای حضرت داود نبی» به مجموعهٔ دعاها، اشعار مذهبی، نیایشها و مناجاتهای الهی منسوب به حضرت داود (ع) اشاره دارد که با الحان خوش و نغمههای دلنشین خوانده میشده است. این سرودها شامل ستایش پروردگار، شکرگزاری، توبه، پناه بردن به عدالت الهی و بیان حکمتهای معنوی است.
در جدول
در کلمات کلیدی جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «سرودهای حضرت داود نبی» (با ۱۸ حرف) یا جایگزینهای کوتاهتر آن مانند «زبور» و «مزامیر» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از واژگان Psalms یا ترکیب دقیق Psalms of David استفاده میشود که ریشه در اصطلاح عبری آن دارد.
به فارسی
این اصطلاح در زبان فارسی با تعابیر متعددی همچون «زبور داود»، «مزامیر داود»، «نغمات داوودی» و «سرودهای عبادی» شناخته میشود. واژهٔ سرود ریشه در زبانهای ایران باستان (اوستایی Sraodha به معنی شنیدن و سرودن) دارد.
در قرآن
در قرآن کریم، از کتاب و سرودهای حضرت داود با نام «زبور» یاد شده است؛ مانند آیات «وَآتَیْنَا دَاوُودَ زَبُورًا» (سوره نساء آیه ۱۶۳ و سوره اسراء آیه ۵۵). همچنین در سوره سبأ اشاره شده که به فرمان الهی، کوهها و پرندگان در تسبیح خدا با صدای خوشِ داود همآوا میشدند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، سرودهای داود نبی و لحن او نماد «زیباترین و رساترین حنجره در ستایش پروردگار» است که حتی حیوانات و جریان آب را آرام میکرد. این واژه همچنین نماد نیایش خالصانه، توبه، شکرگزاری و تجلی هنر در خدمت معنویت است.
جمعبندی و توضیح کامل سرودهای حضرت داود نبی
عبارت «سرودهای حضرت داود نبی» بازتابدهندهٔ پیوند عمیق میان هنر، صوت خوش و معنویت خالص در سنت ابراهیمی است. این سرودها که در متون اسلامی به عنوان زبور و در منابع عبری-مسیحی با نام مزامیر (Psalms) شناخته میشوند، مجموعهای از پاکترین نیایشها، توبهها و پناهجوییهای انسان در پیشگاه خداوند هستند.
بر اساس آیات قرآن کریم، این کتاب الهی موهبتی ویژه به حضرت داود (ع) بود که تلاوت آن با لحن مسحورکننده و معجزهآسای ایشان، تمام هستی از جمله کوهها و پرندگان را با او همنوا میساخت. از این رو، در تاریخ ادبیات و عرفان، این مفهوم همواره به عنوان بالاترین معیار برای تجلیل از صدای خوش در راه حق و مناجاتهای عاشقانه با پروردگار به کار میرود.