یعنی چه
عبارت «قسمهای خدا» به سوگندهایی اشاره دارد که خداوند در کلام خود (قرآن کریم) به ذات پاکش یا به مخلوقات، زمانها و مکانهای مقدس یاد کرده است تا بر اهمیت، قطعیت و حقانیت یک موضوع تأکید ورزد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «قَسَمْ هایِ خُدا» است که واژه اول ریشه عربی و واژه دوم ریشه فارسی دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای اسلامی، برای اشاره به سوگندهای خداوند معمولاً از ترکیبات Divine Oaths یا Oaths of God in the Quran استفاده میشود.
به عربی
در زبان و علوم قرآنی عربی، از این مفهوم با عنوان «أقسام القرآن» یا «الأیمان الإلهیة» (جمع یَمین به معنای سوگند) یاد میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این ترکیب، «سوگندهای الهی» یا «سوگندهای قرآنی» است. واژه «قسم» ریشهای عربی دارد که در فارسی با سوگند مترادف شده است.
در قرآن
خداوند در قرآن حدود ۹۵ بار در ۴۴ سوره مختلف سوگند یاد کرده است. این قسمها به ۹ دسته کلی تقسیم میشوند: ذات خداوند، جان پیامبر (لعمرک)، قرآن، فرشتگان، روز قیامت، پدیدههای آفرینش (خورشید و ماه)، زمانها (عصر و فجر)، مکانهای مقدس (مکه و طور سینا) و نفس انسان.
نماد چیست
این قسمها در فرهنگ قرآنی نماد قطعیت و حتمیت وقوع حوادث (بهویژه روز رستاخیز)، قداست و ارزش مخلوقات برای تفکر انسان، و نشاندهنده عظمت و اهمیت فراوان موضوعی است که پس از قسم بیان میشود.
جمعبندی و توضیح کامل قسم های خدا
عبارت «قسمهای خدا» اصطلاحی است که به سوگندهای متعدد پروردگار در قرآن کریم اشاره دارد. خداوند نیازی به سوگند ندارد، اما در کلام وحی برای جلب توجه انسانها، تأکید بر قطعیت وقایعی چون معاد، و همچنین نشان دادن عظمت و ارزش مخلوقات خویش، بارها به پدیدههای مختلف آفرینش سوگند یاد کرده است.
این سوگندها که در بیش از ۴۰ سوره قرآن تکرار شدهاند، ابزاری بیانی برای بیدار کردن اندیشه انسان و نشان دادن قداست زمانها، مکانها و پدیدههای مشهود جهان خلقت هستند تا حقانیت پیامهای الهی را بیش از پیش نمایان سازند.