یعنی چه
عبارت «لقاء ربی» ترکیبی عربی (اضافی) است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و بیشتر در متون عرفانی، دینی و تفسیری به کار میرود. این عبارت به معنی دیدار با پروردگارم، روبرو شدن با معبود و حضور در محضر با عظمت الهی است که بر اساس تفاسیر، یک ملاقات مادی و حسّی نیست، بلکه نوعی شهود باطنی، رفع حجابهای مادی در قیامت و رسیدن به پاداش و رحمت الهی است.
تلفظ
این ترکیب در اصل از دو واژه عربی «لِقاء» (با صدای کسره روی لام) و «رَبِّی» (با تشدید روی با و صدای کسره) تشکیل شده است که در فارسی معمولاً به صورت «لقا ربی» تلفظ و نوشته میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع و جدولهای کلمات، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن میتوان به لقاءالله یا وصال حق اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این واژه قرآنی و عرفانی از ترکیبات معادل ملاقات با پروردگار استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد (ل-ق-ی) به معنی رسیدن و روبرو شدن و ریشه (ر-ب-ب) به معنی مالک و پرورشدهنده ساخته شده است.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون دیدار معبود، وصال حق، شهود باطنی، ملاقات با آفریدگار و قرب الهی است. در مفاهیم ادبی و عرفانی، متضاد آن کلماتی مثل فراق، هجران و دوری از حق هستند.
در قرآن
این ترکیب دقیقاً در آیه ۱۱۰ (آیه پایانی) سوره کهف آمده است: «فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا» (پس هر که به لقای پروردگارش امید دارد، باید کاری شایسته انجام دهد). در الهیات اسلامی این مفهوم به ایمان به دیدار خدا در قیامت و مواجهه انسان با پروردگار اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل لقا ربی
عبارت «لقا ربی» یا در اصل «لقاء ربی» یک ترکیب اضافی عربی است که به طور گسترده وارد ادبیات دینی، قرآنی و عرفانی زبان فارسی شده است. این واژه از نظر لغوی به معنای «دیدار با پروردگار من» یا «روبرو شدن با معبود» است. مفسران تأکید دارند که این ملاقات، یک دیدار مادی و جسمانی نیست، بلکه به معنای شهود باطنی، کنار رفتن حجابهای مادی در جهان آخرت و رسیدن به مرتبه پاداش و رحمت بیکران الهی است.
در فرهنگ قرآنی، این اصطلاح به طور مشخص در آخرین آیه از سوره مبارکه کهف تجلی یافته و به عنوان پاداش و هدفی برای کسانی معرفی شده که عمل صالح انجام میدهند و در عبادت خود شرک نمیورزند. در تصوف و عرفان اسلامی نیز این عبارت نماد کمال انقطاع از مادیات، اشتیاق به سرای باقی، فنا فیالله و رسیدن به بالاترین مرتبه رستگاری و آرامش روح (وصال) تلقی میشود.