یعنی چه
واژهٔ مضنة در لغت به معنای چیز بسیار ارزشمند، کمیاب و محبوبی است که مالک آن به دلیل ارزش بالایش، در بخشیدن یا دادن آن به دیگران بخل و امساک میورزد. این واژه به ویژگی گرانبها بودن و سخت دلکندن از یک دارایی اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه در اصل عربی به صورت مَضَنَّة با فتح میم یا مُضَنَّة با ضم میم، فتح ضاد و تشدید نون تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ مضنة به عنوان پاسخ چهار حرفی برای طراحانی که کلمات اصیل یا کهن عربی را مدنظر دارند استفاده میشود و مفاهیمی چون نفیس یا گرانبها نیز با آن همپوشانی دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم مضنة از اصطلاحاتی استفاده میشود که بر ارزش بالا و حفظ دلسوزانهٔ یک شیء دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی معیار، این کلمه دقیقاً نشاندهندهٔ اشیاء لوکس، عتیقه یا داراییهای معنوی و مادی است که فرد حاضر به از دست دادنشان نیست.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون کاتوز، گرانسنگ، گرانبها، مایهٔ دریغ و امساک، و شیء نفیس هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مضنة
واژهٔ «مَضَنَّة» از ریشهٔ عربی «ض ن ن» گرفته شده که مفهوم اصلی آن دریغ کردن و بخل ورزیدن نسبت به یک چیز به دلیل ارزش بسیار بالای آن است. در ادبیات کلاسیک، اصطلاح «علق مضنة» به کالای فوقالعاده گرانبها و کمیابی اطلاق میشده که صاحبش به هیچ قیمتی حاضر به فروش یا بخشش آن نبوده است. این کلمه در متون فارسی کهن کاربرد محدودی داشته و کاملاً با ریشه قرآنی «ضنین» (به معنی بخیل) همخانواده است.
نکتهٔ بسیار مهم در مواجهه با این واژه، تمایز آشکار آن با کلمهٔ عامیانه و رایج «مظنه» (با ظاء) است. «مظنه» از ریشه ظن به معنی حدس، گمان و نرخ تقریبی کالا در بازار (مانند مظنه طلا) به کار میرود؛ در حالی که «مضنة» (با ضاد) ربطی به قیمت و بازار ندارد و صرفاً به معنای یک شیء نفیس، گرانبها و محبوب است که از دیدن و داشتن آن بخل ورزیده میشود.