یعنی چه
واژه «بِنْصِر» در لغت به معنی انگشت چهارم دست (بین انگشت وسط و انگشت کوچک) است که امروزه به آن انگشت حلقه میگویند. همچنین شکل ظاهری «بِنَصْرِهِ» در قرآن کریم ترکیب حرف جر، مصدر و ضمیر است که به معنی «با یاری دادن خود» یا «به نصرت خویش» ترجمه میشود.
تلفظ
در اصطلاح کالبدشناسی و لغت، این کلمه به صورت بِنْصِر (Bensir) تلفظ میشود. اما در قرائت قرآن کریم و در سوره انفال، این واژه را به صورت بِنَصْرِهِ (Be-nasre-hi) تلفظ میکنند.
در جدول
در کلماتی که برای حل جدول پنج حرفی خواسته میشوند، «بنصره» میتواند به عنوان پاسخ انگشت حلقه (با احتساب ضمیر) یا اشاره به عبارت قرآنی آیه ۶۲ سوره انفال باشد.
به انگلیسی
معادل انگلیسی انگشت بنصر که محل قرارگیری حلقه ازدواج است، Ring finger نامیده میشود.
به عربی
در زبان عربی، بِنْصِر واژهای مؤنث سماعی است که برای نامگذاری انگشت مخصوص حلقه به کار میرود و جمع آن بَناصر است.
به فارسی
معادلهای دقیق و رایج این کلمه در زبان فارسی، «انگشت حلقه»، «انگشت بینام» و در اصطلاحات قدیمیتر «چِلِک» یا «کِلیک» است.
در قرآن
خودِ کلمه بنصر به معنی انگشت در قرآن نیامده است؛ اما عبارت «بِنَصْرِهِ» در آیه ۶۲ سوره انفال (هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ) به کار رفته که به معنی «او همان کسی است که تو را با یاری خود تایید کرد» میباشد و ریشه آن از نصرت و پیروزی است.
جمعبندی و توضیح کامل بنصره
واژه «بنصره» دارای دو وجه معنایی کاملاً متمایز است. در وجه اول و بر اساس علم کالبدشناسی قدیم، ریشه آن به کلمه عربی «بِنْصِر» بازمیگردد که نام انگشت چهارم دست یا همان انگشت حلقه (بین انگشت وسطی و خنصر) است. این واژه جامد بوده و در فرهنگهای عامه و موسیقی قدیم ایرانی نیز به عنوان نماد تعهد و نام یکی از پردههای سازهای زهی کاربرد داشته است.
در وجه دوم، این کلمه به صورت «بِنَصْرِهِ» یک ترکیب قرآنی مشهور در سوره انفال است. در این ساختار، کلمه از حرف جر «بـ»، مصدر «نصر» و ضمیر «ه» تشکیل شده و هیچ ارتباطی به انگشتان دست ندارد، بلکه به معنای «با یاری و پیروزیدادنِ خود» از جانب پروردگار است.
بنابراین هنگام مواجهه با این واژه در متون یا جداول کلمات متقاطع، باید توجه داشت که پاسخ ۵ حرفی «بنصره» میتواند بسته به سیاق متن، اشاره به یکی از اعضای دست یا یک مفهوم والای عرفانی و قرآنی به معنای حمایت الهی داشته باشد.