یعنی چه
واژه تقاتل یک مصدر عربی از باب تفاعل است که به معنای درگیری، جنگ و کشتوکشتار دوطرفه میان دو یا چند گروه به کار میرود. ویژگی این واژه نشاندهنده مشارکت و اقدام متقابل طرفین در عمل جنگیدن است.
تلفظ
این واژه به صورت تَقَاتُل (تَ - قا - تُل) تلفظ میشود که فتحه روی حرف تاء اول و ضمه روی حرف تاء دوم قرار دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «یکدیگر را کشتن» یا «جنگ دوطرفه» با توجه به تعداد حروف، واژه پنج حرفی «تقاتل» است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان نیز دقیقاً به معنی جنگ متقابل، پیکار همزمان و اقتتال به کار میرود.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل عباراتی چون «با هم جنگیدن»، «یکدیگر را کشتن»، «پیکار دوطرفه» و واژگانی مانند «کارزار» و «نبرد» است.
در قرآن
واژه «تقاتل» به صورت مصدر صریح در متن قرآن نیامده است؛ اما ریشه آن (ق-ت-ل) و افعال مشتق از باب تفاعل و افتعال (مانند اقتتلوا در سوره حجرات آیه ۹) که مفهوم جنگ متقابل را دارند، در آیات متعددی ذکر شدهاند.
نماد چیست
در تحلیلهای زبانی و ادبی، تقاتل نماد و مظهر خشونت دوطرفه بدون آغازگر مشخص، نزاعهای جمعی، هرجومرج و جنگهای داخلی ویرانگر به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تقاتل
واژه «تقاتل» یک مصدر عربی از ریشه سه حرفی (ق-ت-ل) و در وزن باب تفاعل است که به زبان فارسی وارد شده و در متون کهن و ادبی به وفور به کار رفته است. این کلمه به طور دقیق بر مفهوم مشارکت دو یا چند طرف در جنگ و کشتار دلالت دارد؛ به این معنا که هر دو طرف به طور همزمان و متقابل با یکدیگر درگیر کارزار هستند.
اگرچه خود این واژه به صورت مصدر در قرآن کریم نیامده، اما ساختارهای فعلی هممعنی و همریشه آن که بر جنگ و نزاع دو گروه از مؤمنان یا انسانها دلالت میکنند، در آیات الهی دیده میشوند. در کاربردهای جدول و لغتنامه، این کلمه پنجحرفی به عنوان مترادف واژگانی چون نبرد، کارزار، اقتتال و محاربه شناخته میشود.