یعنی چه
این عبارت به این معناست که انسانِ بیعلم و ناآگاه، هرچند به ظاهر نفس میکشد و زنده است، اما از نظر فکری، معنوی و حقیقتِ انسانی در حالت مردگی قرار دارد و حیات واقعی ندارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت فصیح عربی «اَلْجَهْلُ مَوْتُ الْأَحْیَاءِ» (al-jahlu mawtul-ahyā') است.
در جدول
در مسابقات و جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با ۱۲ حرف به صورت «الجهل موت احیا» پذیرفته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی برای رساندن این مفهوم حکیمانه استفاده میشوند.
به عربی
این عبارت یک کلام حکیمانه و کلامی منسوب به حضرت علی (ع) است که در کتاب غرر الحکم و درر الکلم ذکر شده است.
به فارسی
ترجمه و برگردان دقیق آن به فارسی «نادانی، مرگِ زندگان است» یا «جاهل، زندهٔ مردهنماست» میشود.
در قرآن
این ترکیب واژگان به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده است؛ اما از نظر معنایی با آیاتی که کافران و جاهلان را به مردگان تشبیه میکند (مانند آیه ۲۲ سوره فاطر: و ما یستوی الأحیاء و لا الأموات) کاملاً همسو و منطبق است.
جمعبندی و توضیح کامل الجهل موت احیا
عبارت «الجهل موت احیا» (صورت استاندارد: الجهل موت الأحیاء) یک کلام حکیمانه و روایی منسوب به حضرت علی (ع) است که در منابع اخلاقی نظیر غرر الحکم درج شده است. این عبارت با ساختاری ساده و پرمغز، به بررسی هویت واقعی انسان میپردازد و تاکید میکند که حیات حقیقی انسان در گرو کسب دانش، معرفت و بیداری روح است.
بر اساس این دیدگاه، جهل و ناآگاهی مایهٔ تاریکی، کوری و مرگ تدریجی روان انسان است؛ به طوری که فرد جاهل گرچه به ظاهر نفس میکشد و راه میرود، اما از نگاه ارزشهای والای انسانی و عقلانی، مردهای بیش نیست. در مقابل، علم به عنوان نماد نور و زندگیبخشِ جانها معرفی میشود.