یعنی چه
موهبت داشتن به معنای بهرهمند بودن از یک عطیه، استعداد ذاتی، یا نعمت ویژه مادی و معنوی است که معمولاً بدون تلاش مستقیم و به صورت رایگان به کسی بخشیده شده است. این ترکیب اصطلاحی برای اشاره به داشتههای ارزشمند و خدادادی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [mowhebat dāštan] است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۰ حرف دارد و معادلهای آن میتواند مواردی چون نعمت داشتن یا عطیه داشتن باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی استفاده میشود که به برخورداری از یک موهبت یا هدیه ذاتی و الهی اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای سره و روان فارسی این عبارت شامل بهرهمند بودن از نعمت، واجدِ دهش بودن، دارا بودن استعداد ذاتی، و نعمت خدادادی داشتن است.
در قرآن
خود واژه «موهبت» به این صورت اسمی در قرآن نیامده است، اما ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی «وَهَبَ» (به معنی بخشیدن بدون چشمداشت) بارها استفاده شده است؛ مانند نام مبارک «الْوَهَّاب» یا آیه ۸ سوره آلعمران: «وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً».
جمعبندی و توضیح کامل موهبت داشتن
عبارت «موهبت داشتن» ترکیبی کنایی و کاربردی در زبان فارسی است که ریشه در فرهنگ شکرگزاری و باورهای توحیدی دارد. موهبت در اصل از ریشه عربی «وهب» به معنای بخشش بیمنتش و هدیه است. بنابراین، وقتی میگوییم کسی موهبتی دارد، به این معناست که او از ویژگی، استعداد یا نعمتی خاص برخوردار است که مایه تمایز و برکت زندگی اوست.
این اصطلاح در ادبیات فارسی و عرفان نمادی از لطف و عنایت الهی به شمار میرود. انسانها معمولاً چیزهایی مانند عقل، سلامتی، هنر، یا حتی عشق را به عنوان مواهب برتر زندگی یاد میکنند که به صورت هدیهای آسمانی و بدون محاسبات مادی به انسان ارزانی شده است.