یعنی چه
پادشاهی انگلستان از نظر تاریخی به دولت و نظام سیاسی مستقلی اطلاق میشود که در سده دهم میلادی از اتحاد قبایل آنگلوساکسون در جنوب جزیره بریتانیا شکل گرفت. این پادشاهی در سال ۱۷۰۷ میلادی پس از اتحاد با پادشاهی اسکاتلند رسماً منحل شد و پادشاهی بریتانیای کبیر را تشکیل داد. امروزه در زبان عامیانه، گاهی این اصطلاح به اشتباه برای کل کشور «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» (UK) به کار میرود.
تلفظ
واژه «پادشاهی» با سکون دال و شین و «انگلستان» با فتحه الف، سکون نون و گاف، و کسره لام تلفظ میشود.
در جدول
این عبارت دقیقاً ۱۵ حرف دارد و در مواجهه با طراحان جدول ممکن است به عنوان پاسخ یا راهنمای واژههایی چون بریتانیا یا سلطنت انگلیس استفاده شود.
به انگلیسی
عبارت نخست به پادشاهی تاریخی انگلستان و عبارت دوم به کشور امروزی یعنی پادشاهی متحد اشاره دارد.
به فارسی
در متون کهن و معاصر فارسی از تعابیری همچون سلطنت انگلیس، پادشاهی انگلیس و دولت پادشاهی انگلستان به عنوان برگردان یا تعابیر همارز استفاده شده است.
نماد چیست
نشانهای رسمی این قلمرو تاریخی شامل سه شیر طلایی در زمینه سرخ (نشان سلطنتی تاریخی)، پرچم صلیب سرخ سنت جورج (پرچم انگلستان) و گل رز قرمز (رز تودور) به عنوان نماد گیاهی سنتی این سرزمین است.
جمعبندی و توضیح کامل پادشاهی انگلستان
عبارت «پادشاهی انگلستان» ریشه در تاریخ سیاسی اروپا دارد و به یک دولت مستقل تاریخی اشاره میکند که قلمرو آن جنوب جزیره بریتانیای کبیر را در بر میگرفت. این نظام پادشاهی با امضای قانون اتحاد در سال ۱۷۰۷ میلادی و ادغام رسمی با پادشاهی اسکاتلند پایان یافت و ساختار سیاسی جدیدی را پایهگذاری کرد.
بسیاری از افراد در گفتار روزمره و رسانهها، این اصطلاح تاریخی را با اصطلاح مدرن «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» یا همان UK اشتباه میگیرند. در واقع، انگلستان امروزه تنها یکی از چهار بخش تشکیلدهنده کشور بریتانیا است و دیگر به تنهایی یک پادشاهی مستقل به شمار نمیرود.