یعنی چه
در متون طب سنتی و لغوی، به نوشیدنی خاصی گفته میشود که از ترکیب پنج جزء شراب (یا آب انگور) با یک جزء عسل به همراه اندکی نمک تهیه و جوشانده میشد تا به عنوان یک داروی شیرین و تقویتکننده نگهداری شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «شَرابِ مُعَسَّل» است که در آن واژه معسل به صورت اسم مفعول از باب تفعیل و با تشدید روی حرف سین خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «شراب معسل» با ۸ حرف است. واژههای مترادفی چون «می انگبین» نیز در جدولها کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این نوع نوشیدنی عسلی یا تخمیرشده از عسل، از اصطلاحات Honeyed wine یا Mead استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و در متون کهن پزشکی عربی به صورت «الشراب المعسل» یا «نبیذ العسل» به کار رفته است.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی برای این واژه، ترکیبات زیبایی همچون «میانگبین» (می + انگبین به معنی عسل) و «شهدآب» هستند.
در قرآن
عبارت «شراب معسل» به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده است؛ اما در آیه ۱۵ سوره محمد (ص) به صورت جداگانه از «نهرهایی از شراب لذتبخش» (أنهار من خمر لذة للشاربين) و «نهرهایی از عسل پاکیزه» (أنهار من عسل مصفى) به عنوان پاداش بهشتی یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل شراب معسل
شراب معسل یک اصطلاح کهن در متون طب سنتی و داروسازی اسلامی (مانند کتاب قانون ابنسینا) است. این ترکیب به نوشیدنی خاصی اشاره دارد که از جوشاندن آب انگور یا شراب با نسبت مشخصی از عسل و مقداری نمک بهدست میآمده و کفزدایی میشده است تا ماندگاری بالا و خواص درمانی پیدا کند.
در فرهنگ زبانی و ادبی، این واژه معادل «میانگبین» فارسی است. اگرچه خود این ترکیب در قرآن کریم وجود ندارد، اما به دلیل ذکر همزمان نهرهای عسل مصفا و شراب بهشتی در توصیف بهشت، در ذهن مخاطبان تداعیکننده نعمات اخروی و مایه شفا و طراوت در طبابت قدیم بوده است.