یعنی چه
«بیندازیم» شکل اولشخص جمعِ فعل «انداختن» در حالت مضارع التزامی یا امری است. این واژه بسته به بافت متن میتواند به معنای بیفکنیم، پرتاب کنیم، رها کنیم، قرار دهیم یا بگسترانیم (مانند پهن کردن فرش) باشد. همچنین در عبارات کنایی و ترکیبی مثل «طرحی بیندازیم» (برنامهریزی کنیم) یا «نگاهی بیندازیم» (بررسی کنیم) کاربرد فراوان دارد.
تلفظ
این واژه به صورت [بَیندازیم] تلفظ میشود. طبق دستور خط استاندارد، الفِ ابتدایی «اندازیم» هنگام اتصال به پیشوند «بـ» ساقط شده و به صورت متصل نوشته میشود؛ نگارش آن به صورت «بیاندازیم» از نظر املایی نادرست است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون «بیفکنیم» یا «رها کنیم» به عنوان راهنما میآیند که پاسخ دقیق ۸ حرفی آن «بیندازیم» است.
به انگلیسی
بسته به مفهوم جمله، از عبارتهای فعلی با ساختار امری اولشخص جمع در انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از صیغه متکلممعالغیر مضارع مجزوم به لام امر برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
نماد چیست
این فعل به تنهایی دارای نماد مادی یا باستانی ثبتشدهای نیست. با این حال، در عبارات کنایی نقش نمادین دارد؛ مثلاً «تفرقه بیندازیم» نماد ایجاد اختلاف، «سایه بیندازیم» نماد گسترش نفوذ و پناه، و «طرحی بیندازیم» نماد آغازگری، خلاقیت و نوآوری است.
جمعبندی و توضیح کامل بیندازیم
واژه «بیندازیم» یکی از افعال اصیل و پرکاربرد زبان فارسی از مصدر انداختن است که در ساختار مضارع التزامی یا امری برای اولشخص جمع (ما) به کار میرود. این کلمه از منظر معنایی طیف وسیعی از مفاهیم حقیقی مانند پرتاب کردن و رها کردن فیزیکی تا مفاهیم کنایی و استعاری مانند برپا کردن، پهن کردن یا برنامهریزی کردن را پوشش میدهد.
از نظر نگارشی، رعایت رسمالخط مصوب فرهنگستان در این واژه اهمیت بالایی دارد؛ به طوری که حذف الف و اتصال به پیشوند (بیندازیم) شکل صحیح آن است و صورت «بیاندازیم» غلط املایی محسوب میشود. این فعل ۸ حرفی کاربرد گستردهای نیز در ادبیات منظوم و منثور فارسی برای دعوت به یک عمل مشترک دارد.