یعنی چه
مصلحت بودن یک ترکیب وصفی و مصدر مرکب است که به شایستگی، سزاواری، مقتضی بودن و سودمند بودن یک عمل اشاره دارد؛ به این معنی که انجام آن کار در یک موقعیت مشخص، بر اساس عقل، شرع یا منطق، به نفع و خیر فرد یا جامعه باشد.
تلفظ
واژه مصلحت از ریشه عربی ص ل ح گرفته شده و تلفظ صحیح آن به صورت مَصْلَحَتْ بوُدَنْ است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت مصلحت بودن با توجه به تعداد حروف (۹ حرف) یا مترادفهای آن مانند صلاح بودن یا صوابدید یافت میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از صفات و عباراتی که نشاندهنده سودمندی منطقی یا منافع خاص هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از مشتقات ریشه ص ل ح و اصطلاحات فقهی و حقوقی مرتبط با مصلحت برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
عین واژه «مصلحت» در متن قرآن به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه آن (ص-ل-ح) و مشتقاتی چون صالح، مصلح و افعالی مانند أصلح بیش از ۱۷۰ بار در قرآن با تاکید بر تقابل خیر و صلاح در برابر فساد و مفسده استفاده شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل مصلحت بودن
عبارت «مصلحت بودن» ریشه در فرهنگ زبانی و فقهی اسلامی دارد و به معنای سنجش عقلانی و اخلاقی منافع در یک موقعیت خاص است. این مفهوم در ادبیات و عرف عامه معمولاً به عنوان نمادی از دوراندیشی، عقلگرایی و عافیتطلبی در مقابل رفتارهای احساسی یا بیمهابا شناخته میشود.
در ساختار لغوی، این واژه برآمده از ریشه عربی «صلاح» است و در برابر مفهوم مفسده یا زیانبار بودن قرار میگیرد. به این ترتیب، هرگاه انجام کاری سودمند، به صوابدید عقل و مقتضای شرایط ارزیابی شود، اصطلاحاً گفته میشود که آن کار دارای مصلحت است یا مصلحت در انجام آن است.