یعنی چه
تأویل قرآن در اصطلاح علوم قرآنی به معنای عبور از ظاهر الفاظ و دستیافتن به مراد واقعی، لایههای عمیق پنهان و حقیقت باطنی آیات است. این مفهوم بهویژه در فهم آیات متشابه کاربرد دارد و به معنای تحقق خارجی و سرانجام واقعی وعدهها یا پیامهای الهی نیز میآید.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «تأویلِ قرآن» (ta’wīl-e qor’ān) است که در آن همزه با سکون و واو با کسره خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «کشف معانی باطنی آیات» یا خود واژه، عبارت ۹ حرفی «تاویل قران» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تأویل قرآن بیشتر از اصطلاحات تخصصی مربوط به تفسیر لایههای درونی و علم هرمنوتیک استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح اصالتاً عربی است و در متون اسلامی و علوم قرآنی به همین صورت «تأویل القرآن» به کار میرود.
به فارسی
معادل و برگردان دقیق فارسی این اصطلاح، «بازگرداندن آیه به اصل و سرانجام آن» یا «کشف مقاصد واقعی و درونی وحی» است.
نماد چیست
در سنت عرفانی و تفسیری، تأویل قرآن نماد گذر از پوسته ظاهری الفاظ و رسیدن به مغز و هسته حقیقت است. همچنین آن را به غواصی در اعماق اقیانوس برای استخراج مرواریدهای پنهان تشبیه میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل تاویل قران
تأویل قرآن یکی از عمیقترین مباحث در علوم اسلامی است که مرز میان ظاهر کلام الهی و باطن آن را مشخص میکند. واژه تأویل از ریشه «أول» به معنای بازگشت و سرانجام گرفته شده و در اصطلاح، به معنای رساندن معنای یک آیه به حقیقت غایی و مقصود واقعی آن است که فراتر از ترجمه سطحی کلمات قرار دارد.
بر اساس آیات قرآن، بهویژه آیه ۷ سوره آلعمران، علم تأویل حقیقتی است که علم آن در مرتبه نخست نزد خداوند و سپس نزد راسخون در علم (پایداران در دانش) است. این مفهوم در برابر «تنزیل» قرار دارد؛ تنزیل یعنی همان صورت ظاهری الفاظ که نازل شده است، در حالی که تأویل عبور از این ظاهر برای درک لایههای عمیقتر بتون قرآن و تحقق عینی وعدههای الهی است.