یعنی چه
ذیالخیار ترکیبی فقهی و حقوقی است و به کسی اطلاق میشود که به موجب قانون یا قرارداد، اختیار و حق قانونی برای فسخ یا برهمزدن یکطرفه معامله را دارد.
تلفظ
این واژه ترکیبی عربی است و در زبان فارسی به صورت ذِلْ خَیار تلفظ میشود.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، پاسخ به سوال «صاحب حق فسخ معامله» یا واژه ۸ حرفی مرتبط، «ذی الخیار» است.
به انگلیسی
در متون حقوقی انگلیسی، برای اشاره به دارنده حق فسخ از اصطلاحاتی مانند Option holder استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است و در حقوق و فقه اسلامی به صورت ذو الخیار یا صاحب الخیار به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق و روان این اصطلاح شامل صاحب اختیار، دارای حق فسخ، و مختار است.
در قرآن
اصطلاح فقهی «ذی الخیار» یا کلمه «خیار» با این چیدمان در متن قرآن کریم نیامده است، اما ریشه آن (خ-ی-ر) در مفاهیم انتخاب و خیرخواهی بارها به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ذی الخیار
اصطلاح «ذیالخیار» از ترکیبهای کلیدی در فقه اسلامی و حقوق مدنی ایران است که به شخصِ دارای حق فسخ در معامله اشاره میکند. کلمه «خیار» در اینجا برخلاف تصور عامیانه هیچ ارتباطی با گیاه خیار ندارد، بلکه از ریشه «خیر» و به معنای داشتنِ بهترین انتخاب یا توانایی قانونی برای برهمزدن یکطرفه قرارداد است.
در معاملات تجاری و قراردادها، وجود حق خیار به ذیالخیار این امکان را میدهد که در صورت بروز شرایط خاص (مانند غبن، عیب در کالا، یا تخلف از شرط) قرارداد را فسخ کند. در مقابل، طرف دیگر معامله ملزم به رعایت این حق است تا زمان مشخصشده سپری شود.
به طور کلی، این مفهوم نمادی از برقراری عدالت و حفظ حقوق طرفین در مبادلات مالی است و به عنوان یک ابزار قانونی مانع از ضرر و زیان ناخواسته افراد در جامعه میشود.