یعنی چه
واژه «تَرِثُوا» یک صورت صرفی از فعل مضارع در زبان عربی (مجزوم یا منصوب) است که به معنای «شما ارث ببرید» یا «صاحب ارث شوید» به کار میرود. این کلمه به عنوان واژه مستقل در زبان فارسی کاربرد ندارد بلکه یک لفظ فقهی و قرآنی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة روی تاء، کسره زیر راء و ضمّة روی ثاء به صورت «تَرِثُوا» (tarithū) است که الف انتهای آن الف زینت بوده و خوانده نمیشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع دین و قرآن، در پاسخ به راهنمای «ارث ببرید» یا «آیه ۱۹ سوره نساء»، کلمه ۵ حرفی «ترثوا» مد نظر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این فعل صیغهدار از عبارت You inherit (به صورت جمع) استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی و از ریشه (و ر ث) است که در حالت نصب یا جزم، نون اعرابی آن حذف شده است.
به فارسی
معادل دقیق و مستقیم این فعل در زبان فارسی عبارت «ارث ببرید» یا «به ارث بگیرید» است.
در قرآن
این واژه در آیه ۱۹ سوره نساء آمده است: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا» که مسلمانان را از رسم جاهلی ارث بردن همسر متوفی منع میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ترثوا
کلمه «تَرِثُوا» یک فعل مضارع عربی از ریشه «و ر ث» است که در صیغه جمع مذکر مخاطب صرف شده و به معنای «ارث ببرید» یا «وارث شوید» است. این واژه به صورت مستقیم در زبان فارسی به عنوان اسم یا کلمه مستقل کاربرد ندارد، اما به دلیل اهمیت فقهی و قرآنی آن، در متون تفسیری و دینی راه یافته است.
نمونه شاخص کاربرد این واژه در قرآن کریم و در آیه ۱۹ سوره نساء است که در آن از یک سنت نادرست در دوران جاهلیت (ارث بردن اجباری زنان پس از مرگ شوهر) نهی شده است. ریشه این واژه کلماتی مانند میراث، وارث و وراثت را در زبان فارسی پدید آورده است.