یعنی چه
عبارت «با رسوایی» یک ترکیب قیدی است و به وضعیتی اشاره دارد که در آن عیوب، خطاها، یا زشتیهای پنهان یک شخص یا گروه فاش و برملا شده و در نتیجه، ارزش، اعتبار و آبروی اجتماعی آنها در میان مردم از بین رفته باشد. این حالت با احساس شرمگینی و روسیاهی شدید همراه است.
تلفظ
تلفظ این عبارت با ضمه روی حرف «ر» در واژهٔ رسوا آغاز میشود و به صورت متمم قیدیِ «با رسوائی» یا «با رسوایی» در جریان کلام ادا میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «با رسوائی» دقیقاً از ۸ حرف تشکیل شده است. واژههای هممعنی دیگری مانند «مفتضحانه» نیز میتوانند به عنوان پاسخهای جایگزین مد نظر قرار گیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی قیدهایی که نشاندهنده رفتار یا فرجامی همراه با بیآبرویی و افتضاح عمومی هستند، معادل دقیق این عبارت قرار میگیرند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل واژههایی چون «مفتضحانه»، «رسوایانه»، «شرمگینانه»، «ننگآلودانه» و «بهبیآبرویی» است که همگی بار معنایی سقوط اعتبار فرد را دوش میکشند.
نماد چیست
این واژه مفهوم انتزاعیِ منفی در قلمرو اخلاق و اجتماع است و نماد مادی ثابتی ندارد؛ اما در ادبیات کلاسیک فارسی، تصویرهایی چون «داغ ننگ»، «طبل رسوایی» یا اصطلاح «تشتِ از بام افتاده» به عنوان نمادهای استعاریِ برملا شدن رازها و بیآبرویی عمومی به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل با رسوائی
عبارت «با رسوائی» ترکیبی قیدی در زبان فارسی است که از پیشوند «با» و حاصلمصدر «رسوایی» (ساخته شده از صفت اصیل و تاریخیِ رسوا) تشکیل شده است. این واژه به هرگونه کنش، رفتار یا سرانجامی اشاره دارد که با فاش شدن عیوب و خطاهای بزرگ همراه بوده و به قیمت از دست رفتن کامل وجهه و آبروی اجتماعی فرد یا یک گروه تمام شود. متضادهای اصلی آن واژگانی همچون «با افتخار»، «سربلندانه» و «شرافتمندانه» هستند.
اگرچه این عبارت فارسی به صورت لفظی در متون دینی عربی مانند قرآن کریم وجود ندارد، اما مفهوم دقیق آن یعنی ذلت و خواری شدید در دنیا و آخرت، بارها با واژه کلیدی «خِزی» در آیات الهی مطرح شده است. در ادبیات فارسی نیز این مفهوم پیوندی ناگسستنی با تصویرسازیهایی نظیر «آبروریزی عمومی» و «داغ ننگ» دارد و نمایانگر بالاترین حد سرافکندگی در هنجارهای اجتماعی است.