یعنی چه
بازنده به کسی گفته میشود که در یک مسابقه، بازی، قمار یا هرگونه رقابت و چالشی، نتوانسته پیروز شود و امتیاز، بازی یا دارایی خود را واگذار کرده است. این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه به معنای ناکام و زیاندیده نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «ب ا زَ نْ دِ» (bāzande) است که اسم فاعل مشتق از بن مضارع فعل باختن (باز) به همراه پسوند فاعلی «-َنده» میباشد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه «بازنده» یک پاسخ ۶ حرفی است. بسته به تعداد حروف درخواستی، کلماتی مانند مغلوب یا ناکام نیز میتوانند به عنوان جایگزین مطرح شوند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای این واژه Loser است. همچنین اصطلاح Underdog برای کسی به کار میرود که شانس کمتری برای برد دارد و پیشبینی میشود که بازنده رقابت باشد.
به عربی
در زبان عربی از واژه «خاسر» (زیانکار) یا «مغلوب» برای رساندن مفهوم شکستخورده و بازنده استفاده میشود که در متون و آیات قرآنی نیز به شکل ریشه «خسر» نمود دارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژههای Kaybeden و Yenilen به معنی کسی است که باخته یا شکست خورده است. در ترکی آذربایجانی نیز واژه Uduzan برای این مفهوم به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بازنده
واژه «بازنده» یک کلمه اصیل و مشتق فارسی است که از ترکیب بن مضارع فعل «باختن» (باز) و پسوند فاعلی «-َنده» ساخته شده است. این کلمه در مفهوم ساختاری به کسی اشاره دارد که در یک میدان رقابت، مسابقه یا دادوستد، نتیجه را به حریف واگذار کرده و مغلوب شده است. در لغتنامههای کهن مانند دهخدا، علاوه بر معنای شکستخورده، به معانی «بازیکننده» و «قمارباز» نیز اشاره شده است که سیر تحول معنایی آن را نشان میدهد.
از نگاه نمادین و فرهنگی، بازنده نقطه مقابل «برنده» و پیروز است و در دوقطبیهای موفقیت و ناکامی قرار میگیرد. در نشانهشناسی مدرن، حرکت انگشتان به شکل حرف L روی پیشانی به عنوان نماد جهانی این مفهوم شناخته میشود. اگرچه خود این واژه به دلیل اصالت فارسی در قرآن نیامده، اما معادلهای عربی آن مانند «خاسر» و «الْخَاسِرُونَ» مکرراً برای توصیف کسانی که در مسیر زندگی دچار زیان حقیقی شدهاند، استفاده شده است.