یعنی چه
«بدعت در جاهلیت» به احکام، رسوم، عقاید و خرافات نوظهوری اشاره دارد که اعراب دوران پیش از اسلام (عصر جاهلی) از پیش خود اختراع کرده، مبنای دینی و وحیانی صحیحی نداشتند و به دروغ آنها را به آیین الهی یا دین ابراهیمی نسبت میدادند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [بِدْ.عَتْ دَرْ جا.هِ.لِیْ.یَتْ] است که از دو واژهٔ عربیِ «بدعت» (نوآوری در دین) و «جاهلیت» (دوران پیش از اسلام) تشکیل میشود.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بدعت در جاهلیت» با ۱۲ حرف است. اصطلاحات مرتبط دیگری مانند «خرافات جاهلی» یا نام حیوانات تحریمشده در آن دوران نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و اسلامی، برای انتقال این مفهوم از واژگانی استفاده میشود که به نوآوریها یا بدعتهای مذهبی دوران پیش از اسلام اشاره دارند.
به فارسی
برگردان و برابرهای روان فارسی این عبارت شامل تعابیری چون «نوآوریهای باطل مشرکان»، «سنتهای ساختگی عصر نادانی»، «محدثات جاهلی» و «رسمهای خرافی پیش از اسلام» است.
در قرآن
خودِ عبارت «بدعت در جاهلیت» به صورت یک ترکیب مستقیم در متن قرآن نیامده است؛ اما قرآن کریم در آیات متعدد مصادیق عینی آن را به شدت رد کرده است. برای نمونه در آیه ۱۰۳ سوره مائده به تحریم بیدلیل چهارپایانی چون «بحیره» و «سائبه»، در سوره انعام به مرزبندیهای ساختگی گوشت حیوانات برای مردان و زنان، و در آیه ۲۸ سوره اعراف به بدعتِ «طوافِ برهنه» مشرکان اشاره و آنها را افترا به خدا دانسته است.
نماد چیست
این عبارت در تاریخ و علوم قرآنی، نماد اصلی انحراف از شریعت حنیف و وحی الهی، خرافهپرستی و سنتهای مندرآوردی است. در متون کهن، شترهایی مانند «بَحیره» و «سائبه» (که مشرکان به دلایل خرافی گوشت یا سواریشان را بر خود حرام میکردند) به عنوان نماد مادی و عینی بدعتهای جاهلیت شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل بدعت در جاهلیت
عبارت «بدعت در جاهلیت» اصطلاحی است توصیفی در تاریخ اسلام و علوم قرآنی که به تمامی رسوم، احکام ساختگی و خرافات مذهبی رایج میان اعراب شبهجزیره عربستان قبل از ظهور اسلام اشاره دارد. این بدعتها معمولاً بدون هیچگونه سند وحیانی و تاریخی پدید میآمدند و مشرکان آنها را به دروغ به آیین پاک ابراهیمی یا دستورات الهی نسبت میدادند.
از مهمترین مصادیق این بدعتها که در قرآن کریم نیز به آنها تصریح و توبیخ شده، میتوان به طواف برهنه به بهانه پاکی لباس، و تحریم بدون دلیل بهرهبرداری از برخی چهارپایان خاص اشاره کرد. این اصطلاح در مقابل سنت نبوی و شریعت حنیف قرار دارد و نشاندهنده تاریکی فرهنگی و عقیدتی آن دوران است.