یعنی چه
«میباشد» در زبان فارسی امروز به عنوان یک فعل ربطی یا اسنادی برای بیان وجود، بودن یا نسبت دادن یک صفت به موصوف استفاده میشود. این واژه بیشتر در متون رسمی، اداری و مکاتبهای کاربرد دارد و در زبان گفتاری و محاورهای معمولاً جای خود را به «است» یا «هست» میدهد. از نظر نگارشی، بسیاری از استادان ادب فارسی استفادهٔ مکرر از آن را به جای «است» توصیه نمیکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [می با شَد] (mī-bā-šad) است که از دو بخش نشانهٔ استمراری «می» و فعل «باشد» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «است» یا «هست»، کلمهٔ «می باشد» با ۶ حرف (با احتساب فاصله یا به صورت سرهم) به عنوان یکی از پاسخهای اصلی شناخته میشود.
به انگلیسی
معادل اصلی این فعل اسنادی در زبان انگلیسی فعل ربطی to be (به ویژه گزینههای is یا are) و در مفهوم وجود داشتن کلمهٔ exists است.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از ساختار افعال ناقصه مانند «یکون» یا ضمیر فصل «هو» استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای اصیل و روان این واژه در زبان فارسی کلماتی همچون «است»، «هست»، «بودنی است» و «وجود دارد» هستند که بار معنایی اسنادی کلام را کامل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل می باشد
واژهٔ «میباشد» ساختاری ترکیبی از نشانهٔ استمرار «می» و فعل مضارع التزامی «باشد» (از ریشهٔ بودن) است که در طول تحول زبان فارسی معاصر، کاربرد اخباری پیدا کرده و به معنای «است» یا «هست» به کار میرود. این فعل عمدتاً در لحنهای رسمی، گزارشنویسیها و متون اداری دیده میشود و در زبان روزمره کاربرد چندانی ندارد.
از دیدگاه دستور زبان و اصول نگارش فصیح، بسیاری از زبانشناسان و استادان برجسته ادب فارسی، استفادهٔ بیش از حد و مکرر از «میباشد» را به جای فعل ساده و اصیل «است» روان نمیدانند و آن را نشانهٔ سستزبانی تلقی میکنند. بنابراین، پیشنهاد میشود در نوشتههای فصیح تا حد امکان از معادلهای سادهتر آن استفاده شود.