یعنی چه
واژه «فتهب» یک فعل عربی (ترکیب حرف عطف «فـ» + فعل مضارع «تَهُبُّ») است که به معنای «پس میوزد»، «پس جریان مییابد» یا «پس برمیخیزد» میباشد. این کلمه معمولاً برای توصیف وزش باد، نسیم یا پراکنده شدن بوی خوش در فضا به کار میرود و اصالت فارسی ندارد.
تلفظ
این کلمه بر اساس قواعد صرف زبان عربی به صورت «فَتَهُبُّ» (با فتح فاء و تاء، و ضم و تشدید باء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل خود واژه «فتهب» است که ۴ حرف دارد. ریشه اصلی آن نیز «تهب» با ۳ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم زمان مضارع و حرف عطف این فعل، از عبارات توصیفی مربوط به وزش باد استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و مترادفهای آن در این زبان شامل کلماتی چون «فتثور» و «فتنعش» میباشد.
به فارسی
از آنجا که این کلمه یک ساختار فعلی در زبان عربی است، ترجمه و معادل مستقیم آن در زبان فارسی به صورت عبارت فعلی «پس میوزد» یا «پس وزیدن میگیرد» ظاهر میشود.
در قرآن
عین کلمه «فتهب» در متن صریح آیات قرآن کریم به این صورت وجود ندارد؛ اما ریشه آن (هـ ب ب) در تفاسیر مربوط به بادهای رحمت یا عذاب بحث شده است. این واژه حضور شاخصی در احادیث نبوی دارد؛ از جمله در حدیثی از صحیح مسلم در توصیف بازار بهشت که میفرماید: «فَتَهُبُّ رِيحُ الشَّمالِ...» (پس باد شمال میوزد...).
جمعبندی و توضیح کامل فتهب
واژه «فتهب» یک واژه مستقل یا اصیل در زبان فارسی نیست، بلکه یک ساختار فعلی مشتق شده از زبان عربی (فـ + تهبُّ) است. این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «هـ ب ب» به معنی هبوب و وزیدن باد گرفته شده و در متون ادبی، دینی و احادیث اسلامی به کار میرود.
در فرهنگهای لغت فارسی مانند دهخدا یا معین مدخلی به نام «فتهب» به عنوان اسم یا صفت فارسی وجود ندارد. بنابراین اگر کاربران در بازیهای جدول یا متون مذهبی با آن مواجه شوند، باید بدانند که با یک فعل عربی به معنای «پس میوزد» سروکار دارند که دقیقاً از ۴ حرف تشکیل شده است.