یعنی چه
ابن بشکوال (خلف بن عبدالملک قرطبی) یکی از بزرگترین دانشمندان، حافظان حدیث و تاریخنگاران مسلمان در شبهجزیره ایبریا (اندلس قدیم) بود. او در سدهٔ ششم هجری میزیست و به دلیل نگارش سرگذشتنامههای دقیق از عالمان اندلس شهرت دارد.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از کلمه عربی «اِبن» (به معنی پسر) و واژه معرب «بَشْکُوال» با سکون شین و ضمه کاف است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهایی نظیر «مورخ معروف اندلسی» یا «نویسنده کتاب الصله» در جدول، کلمه ۹ حرفی «ابن بشکوال» است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی و اروپایی، نام این مورخ بزرگ با نگارشهای Ibn Bashkuwal یا Ibn Beşküval (در منابع ترکی) ثبت شده است.
به فارسی
از آنجا که این عبارت یک اسم خاص (عَلَم) تاریخی است، ترجمه مستقیم فارسی ندارد؛ اما از نظر ریشهشناسی بخش دوم آن معرب نام اسپانیایی «پاسکوال» (Pasqual) است.
در قرآن
این نام متعلق به یک شخصیت تاریخی در قرن ششم هجری است و هیچگونه پیشینه، ذکر یا کاربردی در قرآن کریم ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل ابن بشکوال
ابن بشکوال (خلف بن عبدالملک بن مسعود) یکی از برجستهترین و نامآورترین مورخان، محدثان و زیستنامهنویسان مسلمان در قرطبه (کوردوبای امروزی در اسپانیا) بود که در سالهای ۱۱۰۱ تا ۱۱۸۳ میلادی میزیست. شهرت عمده او در تاریخ جهان اسلام به خاطر اشراف فراوان بر علم رجال و حدیث و بهویژه نگارش کتاب ارزشمند «الصله» است که منبعی بیبدیل برای شناخت دانشمندان و عالمان اندلس به شمار میرود.
از منظر زبانشناسی، نام او یک اسم خاص ترکیبی است؛ واژه «ابن» در عربی به معنای فرزند است و «بشکوال» ریشه در زبانهای رومیتبار شبهجزیره ایبریا دارد که در واقع شکل عربیشده و معرب نام لاتین «Pascual» (پاسکوال به معنای عید پاک) محسوب میشود. بنابراین این عبارت یک واژه عام معنایی در زبان فارسی نیست و صرفاً به عنوان یک نام خاص تاریخی کاربرد دارد.