یعنی چه
این واژه در ادبیات فارسی به عنوان صفت یا کنایه برای افراد مرفه، تنآسا و عافیتطلب به کار میرود که رنج و محنت زندگی را تجربه نکردهاند. همچنین در معنای واقعی و کشاورزی، به گیاه یا میوهای گفته میشود که در سایه و به دور از تابش مستقیم خورشید رشد کرده باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [سایـِ پَرْ وَر] است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «سایه پرور» با ۸ حرف است. از مترادفهای آن نظیر نازپرورده و تنآسا نیز در جدولها استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن کاربرد، برای افراد نازپرورده از واژگانی چون pampered یا sheltered و برای گیاهان سایهرست از shade-grown استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح مُدَلَّل یا مُتَنَعِّم دقیقترین برگردان برای اشاره به ویژگی عافیتطلبی و زندگی مرفه این واژه است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات کلاسیک فارسی، سایهپرور نماد بارز فردی است که به دلیل زندگی بیدغدغه، توانایی رویارویی با چالشهای بزرگ، عشق، سلوک و جنگ را ندارد؛ همانطور که سعدی میفرماید: «سایهپرورده را چه طاقت آن / که رود با مبارزان به قتال».
جمعبندی و توضیح کامل سایه پرور
واژه «سایهپرور» یک ترکیب وصفی کاملاً فارسی و اصیل است که از ترکیب دو جزء «سایه» و «پرور» (از بن مضارع پروردن) ساخته شده است. این کلمه در دو قلمرو معنایی کاربرد دارد؛ در معنای حقیقی به نباتات و محصولاتی اشاره دارد که بدون نیاز به نور مستقیم خورشید و در محیطی سایهسار پرورش یافتهاند.
در قلمرو کنایی و ادبی، این واژه بار معنایی انتقادی دارد و به انسانهایی اشاره میکند که در ناز، نعمت و رفاه مطلق بزرگ شدهاند و به همین دلیل در برابر شداید و ناگواریهای روزگار بسیار آسیبپذیرند. این اصطلاح اصلاً در قرآن کریم نیامده و یک تعبیر استعاری رایج در شعر و نثر پارسی است که معمولاً در تقابل با واژههایی چون «آفتابسوخته» یا «رنجدیده» قرار میگیرد.