یعنی چه
این اصطلاح فقهی به معنای بریدن رگهای گردن حیوانی است که بر اثر ضربه (مانند تصادف یا چوب خوردن) مصدوم شده و در آستانه مرگ قرار دارد. اگر پیش از جان دادن حیوان، تذکیه (ذبح شرعی) با شرایط آن انجام شود، گوشت آن پاک و حلال خواهد بود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «تَذْکِیَهِ حَیَوانِ زَدِه شُدِه» (tazkiye-ye heyvān-e zadeh shodeh) است که واژه تذکیه از ریشه عربی ذکاء گرفته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع بر اساس تعداد حروف، خودِ عبارت «تذکیه حیوان زده شده» با ۱۶ حرف است. در حالتهای خلاصه، به این نوع حیوان ضربهدیده در فقه «موقوذه» نیز میگویند.
به انگلیسی
در متون حقوقی و فقهی انگلیسی، برای رساندن این مفهوم از اصطلاح ذبح آیینی یا شرعی حیوان چوبخورده و مصدوم استفاده میشود.
به عربی
در فقه اسلامی و زبان عربی، به حیوانی که بر اثر ضربه در آستانه مرگ قرار گرفته «موقوذه» میگویند و عمل ذبح آن «تذکیة الموقوذة» نام دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی این اصطلاح شامل «ذبح شرعی حیوان صدمهدیده»، «حلال کردن حیوان ضربهخورده» و در اصطلاحات عامیانهتر «بسمل کردن حیوان تصادفی یا مجروح» است.
نماد چیست
این عبارت یک اصطلاح فقهی و حقوقی است و نماد تصویری خاصی ندارد؛ اما در فرهنگ اسلامی نمادی از حلالبودن گوشت، طهارت، و رعایت دستورهای الهی برای جلوگیری از تبدیل شدن حیوان به مردار (میته) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تذکیه حیوان زده شده
عبارت «تذکیه حیوان زده شده» یک اصطلاح دقیق فقهی است که ریشه در آیات قرآنی دارد. در آیه ۳ سوره مائده، خداوند گوشت حیوانی را که بر اثر ضربه میمیرد (موقوذه) حرام اعلام کرده است، مگر اینکه انسانها پیش از جان دادن حیوان، آن را به شیوه شرعی ذبح کنند که این عمل را «تذکیه» مینامند.
هدف از تذکیه در این شرایط، پاکسازی خون و خارج کردن حیات غریزی حیوان به روشی مشخص است تا از نجس شدن گوشت و تبدیل آن به مردار (میته) جلوگیری شود. این حکم فقهی مرز میان حلال و حرام بودن مصرف گوشت حیوانات حلالگوشتِ صدمهدیده را در مواجهه با حوادثی مانند تصادف یا ضرب دیدگی مشخص میکند.