یعنی چه
در لغت به معنای کسی است که پیشانیاش از سپیدی و درخشندگی مانند ماه تابان است و در مفهوم مجازی و عام به عنوان صفت برای افراد زیبارو، خوشچهره و معشوق آرمانی به کار میرود.
تلفظ
این واژه از دو بخش «مَه» (مخفف ماه با سکون هاء) و «جَبین» (با فتح جیم به معنی پیشانی) تشکیل شده است.
در جدول
در سؤالات جدول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه در شکل اصلی خود ۶ حرف دارد. بسته به طراح جدول، هدایت به کلماتی چون ماهرو یا مهلقا نیز ممکن است.
به انگلیسی
واژهٔ مهجبین معادل دقیق تککلمهای در انگلیسی ندارد و معمولاً به صورت صفتهای ترکیبی شاعرانه برای توصیف زیبایی درخشان چهره ترجمه میشود.
به عربی
برای انتقال این مفهوم شاعرانه در زبان عربی، از ترکیباتی استفاده میشود که بر روشنی پیشانی یا شباهت کامل چهره به ماه دلالت دارند.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و کلمات همجنس ادبی، واژههایی نظیر مهلقا، مهوش، زهرهجبین، پریرخسار و خوبرو نزدیکترین برگردانها و مترادفها به شمار میروند که همگی معنای زیبایی بینقص را افاده میکنند. در مقابل، واژههای زشترو و بدمنظر متضادهای آن هستند.
در قرآن
ترکیب وصفی «مهجبین» از ابداعات شاعرانه ادبیات فارسی است و در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، کلمه عربی «جَبين» (پیشانی) یک بار در سوره صافات آیه ۱۰۳ (وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ) در جریان داستان ذبح حضرت اسماعیل به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات غنایی فارسی، مهجبین نماد تامِ زیبایی لطیف، نورانیت معشوق و اصالت سیماست. همچنین در سنتهای قدیمی اسبشناسی، به اسبهای اصیلی که لکه سفید درخشانی بر پیشانی داشتند «مهجبین» یا «ماه جبهت» میگفتند که نماد مرغوبیت اسب بود.
جمعبندی و توضیح کامل مهجبین
واژهٔ «مهجبین» یک صفت مرکب ادبی و بسیار خوشآهنگ است که از ترکیب واژه پارسی «مَه» (ماه) و کلمه عربی «جبین» (پیشانی) ساخته شده است. این واژه در لغت به معنای کسی است که پیشانیاش از سپیدی و زیبایی مانند ماه میدرخشد و در ادبیات فارسی کنایه از معشوق بسیار زیبارو، خوشسیما و نورانی است. شعرا بارها از این تعبیر برای تصویرسازی معشوق آرمانی خود بهره بردهاند.
این کلمه اگرچه در قالب نام دخترانه و استعارههای شاعرانه کاربرد فراوانی دارد، اما یک ترکیب ابداعی در زبان فارسی است و در قرآن کریم به صورت ترکیبی نیامده است؛ هرچند واژهٔ تکعنصری جبین در سوره صافات دیده میشود. مهجبین نمادی از اصالت، پاکی و زیبایی بینقص در فرهنگ ایرانی محسوب میشود.