یعنی چه
الاوطان ترکیب حرف تعریف «ال» و واژه «اوطان» (جمع مکسرِ وطن) است که به معنای سرزمینها، میهنها، زادبومها و محلهای اقامت و سکونت به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون فارسی به صورت اَلْاَوْطان (با سکون واو و طای کشیده) تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات جدولی، این کلمه به عنوان پاسخ ۷ حرفی برای راهنمای «میهنها» یا «سرزمینها» کاربرد دارد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع مکسر کلمه «الوطن» است که در خود زبان عربی نیز به همین صورت برای اشاره به کشورها و سرزمینها استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل میهنها، سرزمینها، دیارها، کشورها و زادبومها است.
در قرآن
عین کلمه «الاوطان» یا «اوطان» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، کلمه همخانواده آن یعنی «مواطن» (در آیه ۲۵ سوره توبه: لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ) و کلمات مشابهی مانند «دیار» بارها در قرآن به کار رفتهاند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و عربی، الاوطان نمادی از مامِ میهن، هویت، تعلق خاطر ملی، اصالت، پناهگاه، امنیت و همچنین حس دلتنگی و غربت در اشعار مهاجرت و پایداری است.
جمعبندی و توضیح کامل الاوطان
واژه «الاوطان» یک اسم جمع مکسر عربی همراه با حرف تعریف است که از ریشه سه حرفی (و ط ن) به معنی محل اقامت و سکونت مشتق شده است. این کلمه در متون ادبی، مذهبی و سیاسی فارسی به معنای میهنها، سرزمینها و زادگاهها به کار میرود و نشاندهنده ابعاد مختلف هویت، اصالت و تعلق خاطر انسان به جغرافیا و زادبوم خویش است.
اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم همخانواده آن مانند «مواطن» و کلمات مترادفی چون «دیار» بارها در آیات الهی برای اشاره به خانه و کاشانه انسانها استفاده شدهاند. در کاربردهای تفننی و حل جدول نیز این کلمه به عنوان یک پاسخ دقیق هفت حرفی برای راهنماهای مرتبط با کشورها و سرزمینها شناخته میشود.