یعنی چه
این ترکیب از دو واژه هممعنی تشکیل شده است: «مقبول» که اسم مفعول از ریشه عربی قَبِلَ و به معنای پذیرفتهشده است، و «پسندیده» که صفت مفعولی از مصدر فارسی پسندیدن و به معنای خوب و نیکو است. در مجموع به هر امر، رفتار یا شیئی که مطابق میل، عرف یا موازین عقلانی باشد و مورد تأیید قرار گیرد، مقبول و پسندیده میگویند. این واژه معمولی و کلاسیک است و تعریف دقیق و روانی دارد.
تلفظ
تلفظ واژه اول مَقبول (با فتحه روی میم و سکون قاف) و واژه دوم پَسندیده (با فتحه روی پ و سکون س) است که در حالت ترکیبی با واو عطف خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق در جدول برای این عبارت ۱۳ حرف دارد. بسته به تعداد حروف طراح جدول، کلماتی مانند پذیرفته، مرضی، دلپسند و مستحسن نیز به عنوان جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از صفتهایی استفاده میشود که نشاندهنده رضایتبخش بودن یا مورد تایید بودن یک چیز هستند.
به عربی
واژه مقبول خود ریشه عربی دارد و در زبان عربی معیار به همین صورت یا به شکل کلماتی نظیر مرضی و مستحسن برای توصیف امور پسندیده استفاده میشود.
نماد چیست
این عبارت معنایی و توصیفی است و نماد فیزیکی، باستانی یا المان بصری ثبتشده خاصی ندارد. با این حال، در متون اخلاقی، عرفانی و ادبی نماد عمل صالح، درستی نیت، و رفتاری است که مورد قبول جامعه و مایه خشنودی خداوند قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل مقبول و پسندیده
عبارت «مقبول و پسندیده» ترکیبی است واژگانی که از دو فرهنگ زبان فارسی و عربی وام گرفته شده تا مفهوم کامل و عمیقی از رضایت، مرغوبیت و شایستگی را منتقل کند. کلمه مقبول ریشه در زبان عربی دارد و صفت پسندیده یک واژه اصیل فارسی است. قرار گرفتن این دو در کنار یکدیگر برای تأکید بر کیفیت بالا، نیکویی عمیق و مورد تأیید بودن یک شیء، رفتار یا ایده در جامعه و عرف به کار میرود.
در فرهنگ معین و دهخدا این عبارات به معنای دلپذیر، مطبوع و آنچه مورد رضا و توافق قرار گیرد تعریف شدهاند. اگرچه خودِ واژه مقبول به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند «قبول» و «تقبّل» مکرراً به کار رفتهاند که نشان از اهمیت پذیرش نیکو دارد. در حل جدول نیز این عبارت با داشتن ۱۳ حرف یکی از پاسخهای دقیق برای راهنماییهای مرتبط با مفاهیم شایستگی و مرغوبیت به شمار میرود.