یعنی چه
براعتی صفت نسبی است که از واژهٔ براعت گرفته شده است. این کلمه به ویژگیها یا آثاری اطلاق میشود که نشاندهندهٔ برتری، کمال، شیوایی بیان و چیرهدستی فرد در حوزههای علمی، ادبی و هنری است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح باء، الف مدی بعد از را، فتح عین و سکون تاء و یاء نسبت یعنی بَراعَتی تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «منسوب به فصاحت و برتری علمی» یا «منسوب به براعت»، واژه ۶ حرفی «براعتی» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، برای اشاره به فصاحت کلام از کلمات مربوط به بلاغت و برای اشاره به کمال علمی از کلمات مربوط به برتری استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی و واژگان جایگزین آن شامل فصیح، بلیغ، ادیبانه، شگرف، متمایز و برتر هستند که در متون ادبی به جای این صفت نسبی مینشینند.
نماد چیست
این کلمه به خودی خود مظهر یا نماد ثبتشدهای در آیینها ندارد. با این حال، در علوم ادبی و قرآنی، ریشهٔ آن در اصطلاح «براعت استهلال» (آغاز کردن سخن با کلماتی که کل مقصود را آشکار کند) به عنوان نماد هوشمندی و حسن آغاز شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل براعتی
واژهٔ «براعتی» یک صفت نسبی تخصصی و نادر در زبان فارسی است که از ریشهٔ عربی «براعت» به معنای تفوق، کمال و فصاحت مشتق شده است. این کلمه برای توصیف ویژگیهایی به کار میرود که نشاندهندهٔ شیوایی تام در سخنوری یا برتری نمایان در پهنهٔ دانش و هنر هستند.
اگرچه این واژه در گفتگوهای روزمره کاربردی ندارد، اما جایگاه آن در متون کهن ادبی و به ویژه در اصطلاحات علوم بلاغی محفوظ است. شناخت ریشه و معنای این دست واژگان به درک عمیقتر آرایههای ادبی و متون کلاسیک کمک شایانی میکند.