یعنی چه
لوچه در زبان فارسی به معنای لب، به ویژه لب کلفت و ضخیم است. این واژه در حالت عامیانه و در ترکیب «لب و لوچه» برای اشاره به دهان، اطراف لب یا حالت چهره هنگام ناراحتی، خشم و قهر (به صورت لب آویزان) به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت لُچِه (luče) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه «لوچه» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مانند «لب»، «لب کلفت» یا «لب آویزان» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای واژه لوچه در زبان انگلیسی میتوان از معادلهای Lips یا Chops (در حالت عامیانه برای دهان و لبها) استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و هممعنی این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون لب، لُوشه، لَنج و لَفج هستند که همگی به بخشهای دهان و لب اشاره دارند.
در قرآن
واژه «لوچه» یک لفظ کاملاً فارسی و عامیانه است و در متن قرآن مجید یا واژگان عربی قرآنی به کار نرفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و گفتار روزمره فارسی، اصطلاح «لوچه آویزان کردن» یا «لب و لوچه تکان دادن» نمادی از قهر، نارضایتی، دلخوری و عبوس بودن شخص است.
جمعبندی و توضیح کامل لوچه
واژه «لوچه» در زبان فارسی یکی از کلمات عامیانه و توصیفی است که برای اشاره به اندام لب و نواحی اطراف دهان استفاده میشود. این کلمه ریشه در گویشهای کهن ایرانی داشته و هرچند در متون بسیار رسمی و کلاسیک کاربرد کمتری دارد، اما در زبان محاوره و فرهنگ توده بسیار زنده و پویا است.
بیشترین کاربرد این واژه در قالب اصطلاح ترکیبی «لب و لوچه» عیان میشود که تغییرات حالت چهره را بازگو میکند. آویزان شدن لوچه در ادبیات کنایی فارسی بازتابدهنده حالات روحی منفی مانند غم، بیحوصلگی، قهر یا دلخوریهای کوچک و کودکانه است و در طنزهای گفتاری روزمره به وفور شنیده میشود.