یعنی چه
در منابع معتبر زبان فارسی، این ترکیب به معنی آواز بلند، فریاد یا صدایی است که اسب از حنجره خود بیرون میدهد و به عنوان صدای طبیعی این حیوان شناخته میشود.
تلفظ
این عبارت به صورت ترکیب اضافی و با کسر اضافه بین دو واژه (بانگِ اسب) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف خواسته شده میتواند خود ترکیب یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای واژه شیهه و صدای اسب از این اصطلاحات استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه واژگانی دقیق برای این مفهوم صهیل است که به طور خاص به صدای اسب اشاره دارد.
به فارسی
مترادفهای اصیل و دقیق این ترکیب در زبان فارسی واژههایی مانند شیهه، شنه، اشیهه، شهه و شیپ هستند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، بانگ یا شیهه اسب نماد بیداری، هشدار، قدرت، حرکت، شجاعت و اعلام حضور یا ورود سواری تازه تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بانگ اسب
عبارت «بانگ اسب» یک ترکیب تفسیری و اضافه تخصیصی در زبان فارسی است که به صدای طبیعی، بلند و خروش این حیوان اشاره دارد. این ترکیب از دو واژه کهن تشکیل شده است؛ «بانگ» که از ریشه فارسی میانه به معنی صدا و خروش است و «اسب» که ریشهای اوستایی دارد. در زبان عامه و متون ادبی، این مفهوم بیشتر با واژه اصیل «شیهه» شناخته میشود.
در فرهنگ و ادبیات حماسی ایران، به ویژه در شاهنامه فردوسی، صدای اسب از اهمیت بالایی برخوردار است و به عنوان نمادی از آغاز نبرد، هوشیاری، بیداری و شجاعت پهلوانان به کار میرود. همچنین در زبانهای دیگر معادلهای دقیقی مانند صهیل در عربی و Neigh در انگلیسی برای آن وجود دارد.