یعنی چه
عبارتی دعایی و یکی از اسماءالحسنی است که خداوند را با دو صفتِ همزمان ستایش میکند: «جلال» که به عظمت، هیبت، اقتدار و شکوه مطلق او اشاره دارد و «اکرام» که به لطف، رحمت، بخشندگی و بزرگداشت بندگان از سوی او دلالت میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح و روانی این عبارت بر اساس قواعد عربی به صورت «یا ذُلْجَلالِ وَلْاِکْرام» (Yā Żul-Jalāli wal-Ikrām) است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی، این نام غالباً برای نشان دادن شکوه (Majesty) و بخشش یا کرامت (Honor/Generosity) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، «ذو» به معنای صاحب است که در حالت ندا و پس از حرف «یا» به «ذا» تبدیل میشود، هرچند در میان عامه به صورت «یا ذوالجلال» نیز خوانده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این عبارت به زبان فارسی «ای دارنده جلال و عظمت و بخشش» یا «ای خدای باعظمت و کریم» است.
در قرآن
این عبارت به صورت «ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ» در آیه ۲۷ سوره الرحمن (وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ...) و به صورت «ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ» در آیه ۷۸ همان سوره (تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ...) به عنوان اوصاف جاویدان و پربرکت پروردگار ذکر شده است.
نماد چیست
این ذکر نماد تعادل کامل است؛ صفات «جلال» در انسان خشوع و بیم از عظمت الهی را ایجاد میکنند، در حالی که صفات «اکرام» مایهی امید، دلگرمی و جلب رحمت هستند. همچنین در فرهنگ ادعیه، این عبارت ذکر اختصاصی روز یکشنبه برای طلب عزت و گشایش کارهاست.
جمعبندی و توضیح کامل یا ذوالجلال والاکرام
عبارت «یا ذوالجلال والاکرام» یکی از شریفترین و جامعترین اسماءالحسنی در فرهنگ اسلامی است که توازن بینظیری از صفات خداوند را به نمایش میگذارد. این ذکر با ترکیب دو مفهوم کلیدی «جلال» (به معنای اقتدار، ابهت و عظمت بیپایان) و «اکرام» (به معنای بخشندگی، مهر و بزرگداشت بندگان)، حقیقت توحید را در قالب تعادلی میان خوف و رجاء یا همان بیم و امید توصیف میکند.
این عبارت که دو بار در اواخر سوره مبارکه الرحمن تجلی یافته، همواره به عنوان یکی از مجربترین اذکار برای دعا، رفع گرفتاریها و طلب گشایش و عزت درگاه الهی شناخته میشود. تکرار این نام به انسان یادآوری میکند که پروردگار جهان در عین داشتن قدرتی مطلق و باشکوه، با نهایت کرامت و لطافت با بندگان خود رفتار میکند.