یعنی چه
غریو برآوردن یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که به معنای بلند کردن صدای غریو، خروشیدن، نعره زدن و ایجاد شور و غوغا است. این واژه زمانی به کار میرود که فرد یا گروهی از روی خشم، هیجان شدید، شادی یا حتی زاری، صدای خود را به شدت بلند کنند. این اصطلاح یک واژه معمولی و کلاسیک فارسی است و در متون کهن به وفور دیده میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت [ghariv barāvardan] است که در آن واژه غریو با فتح غین و سکون واو خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف درخواستی میتواند خود واژه یا مترادفهای آن باشد. کلمه اصلی ۱۱ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن و میزان شدت صدا، از افعالی که نشاندهنده فریاد، غرش یا ایجاد هیاهو هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی افعالی که به خروش جمعی، فریاد بلند یا ناله و استغاثه با صدای بلند اشاره دارند، به عنوان معادل این اصطلاح به کار میروند.
در قرآن
عبارت «غریو برآوردن» به دلیل ریشه کاملاً پارسی خود در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، از نظر مفهوم و معنا به واژههای قرآنی مانند «صراخ» (فریادرس خواهی)، «صیحه» (بانگ عظیم) یا فعل «جَأَرُوا» (ناله و فریاد بلند سر دادن) نزدیک است.
جمعبندی و توضیح کامل غریو براوردن
عبارت «غریو برآوردن» یکی از اصطلاحات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در فعل تاریخی «غریویدن» دارد. این واژه در ادبیات حماسی و سنتی ایران، به ویژه در شاهنامه فردوسی، جایگاه ویژهای داشته و به عنوان نمادی از خشم جنگاوری، هیجان شدید تودهها، صدای شیپورها و کوس جنگی، یا شور و غوغای سپاهیان در میدان نبرد به کار میرفته است.
این اصطلاح فراتر از یک فریاد ساده، نشاندهنده یک خروش دسته جمعی یا صدایی بلند و رسا است که فضا را پر میکند و ولوله میاندازد. بررسی مترادفهای آن نظیر نعره زدن، خروشیدن و فغان کردن نیز به خوبی بار احساسی و حماسی شدیدی که در بطن این واژه نهفته است را آشکار میسازد.