یعنی چه
اسرافکار به فردی گفته میشود که در مصرف مال، ثروت، وقت، انرژی یا هر نوع منبع و نعمت دیگری، حد و مرز منطقی و اعتدال را رعایت نمیکند و به شکل بیرویه به مصرف یا تلف کردن آنها میپردازد. این واژه یک صفت مرکب (عربی + فارسی) است که از «اسراف» (ریشه عربی س ر ف) و پسوند فاعلی «کار» تشکیل شده و به مفاهیمی چون ولخرج، زیادهرو و تباهکننده مال دلالت دارد.
تلفظ
این واژه به صورت [esrāf-kār] تلفظ میشود که شامل بخش اول «اسراف» با سکون سین و بخش دوم «کار» است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم خودِ واژهٔ «اسراف کار» (دارای ۸ حرف) است. همچنین کلماتی نظیر مسرف، مبذر و ولخرج نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و هممعنی در جدولها کاربرد فراوانی دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و شدت زیادهروی، از واژههای متنوعی استفاده میشود که رایجترین آنها Wasteful (برای اتلاف منابع) و Extravagant (برای ولخرجیهای مجلل) است.
به عربی
در زبان عربی واژهٔ «مُسْرِف» دقیقترین معادل فاعلی برای این مفهوم است. همچنین واژه «مُبَذِّر» به کسی اشاره دارد که مال خود را بیهوده ریختوپاش میکند.
در قرآن
اگرچه خود واژهٔ ترکیبی و فارسی «اسرافکار» در قرآن نیست، اما معادل عربی آن یعنی «مُسرِف» و جمع آن «مُسرِفین» بیش از ۲۰ بار در قرآن کریم به کار رفته است. قرآن در آیات مختلف اسرافکاران را به شدت نکوهش کرده؛ از جمله در سوره اعراف آیه ۳۱ میفرماید که خدا اسرافکنندگان را دوست ندارد («إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ») و در سوره غافر آیه ۴۳ آنها را اهل آتش جهنم معرفی میکند («وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ»). همچنین مفهوم اسراف در قرآن فراتر از مباحث مالی بوده و شامل تجاوز از حدود الهی، ستم و انحرافات اخلاقی (مانند قوم لوط و فرعون) نیز میشود.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات اخلاقی، اسرافکاری نماد بارز «بیاعتدالی»، «ناسپاسی و کفران نعمت» و «بیبرکتی» است. بر اساس آیات قرآنی (مانند آیه ۲۷ سوره اسراء که ریختوپاشکنندگان را برادران شیطان میخواند)، این رفتار نمادی از تبعیت از وسوسههای شیطانی به شمار میرود. لغویون ریشه آن را با مفهوم کرمی که درخت را از درون میپوساند همراستا دانسته و آن را نماد زوال تدریجی و نابودی فرد و جامعه میدانند.
جمعبندی و توضیح کامل اسراف کار
واژهٔ «اسرافکار» یک صفت ترکیبی و اصیل در زبان فارسی است که از ریشه عربی «سرف» به معنای تجاوز از حد و پسوند فاعلی فارسی «کار» ساخته شده است. این واژه به فردی اشاره دارد که ثروت، زمان یا هر نعمتی را بدون سنجش و فراتر از مرزهای نیاز و اعتدال خرج یا تباه میکند. در ساختار کلمات متقاطع و جدولها، این واژه دقیقاً هشت حرف دارد و معادلهای عربی آن مثل مسرف و مبذر نیز کاربرد زیادی دارند.
در فرهنگ دینی و اخلاقی، اسرافکاری به عنوان یک رذیلهٔ بزرگ شناخته میشود. قرآن کریم بارها با تعابیر سخت به نکوهش مسرفان پرداخته و آنها را محروم از محبت الهی و اهل دوزخ نامیده است. این مفهوم در برابر میانهروی و قناعت قرار میگیرد و به عنوان نمادی از کفران نعمت و رفتار شیطانی یاد میشود که برکت را از زندگی انسان سلب میکند.