یعنی چه
عبارت «مظهر طبیعت» به معنی جلوهگاه، آیینهٔ تمامنما یا نمودی از جهان آفرینش است؛ یعنی چیز، عنصر یا موجودی که ویژگیها، صفات و زیباییهای حاکم بر طبیعت در وجود او به روشنترین شکل ممکن آشکار و نمایان شده است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژهبهواژه عبارت است از: مَظْهَر (بر وزن مَفْعَل) به همراه کسرهٔ اضافه و طَبِیعَت.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد. از پاسخهای مشابه و نزدیک به آن میتوان به «جلوه طبیعت» یا «نمود طبیعت» نیز اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تجلی و نماد طبیعت از اصطلاحات فوق استفاده میشود که نشاندهنده ابراز عینی یا نمادین جهان طبیعی هستند.
به عربی
این ترکیب از دو واژه با ریشه عربی ساخته شده و در زبان عربی نیز به همین صورت یا به شکل تجلی الطبيعة برای بیان جلوهگری عناصر جهان خلقت به کار میرود.
به فارسی
برابرهای روان فارسی و مترادفهای این ترکیب شامل واژههایی چون جلوهگاه آفرینش، نمود طبیعت، آیینه خلقت، بازتاب طبیعت و نمای طبیعت است. واژه مظهر از ریشه عربی «ظهر» به معنی آشکار شدن و طبیعت از ریشه «طبع» به معنی سرشت آمده است. از همخانوادههای مظهر میتوان به ظاهر، ظهور و مظاهر، و برای طبیعت به طبیعی و طبایع اشاره کرد.
نماد چیست
این اصطلاح در ادبیات و اسطورهشناسی نماد مفهوم «مادر زمین» (به عنوان زاینده) و فصل بهار (به عنوان مظهر حیات مجدد و شادابی) است. در نگاه معرفتی و ادبی نیز عناصر زنده محیط زیست مانند کوه، جنگل، دریا و گلها، نمادی از حسن و زیبایی الهی و آفرینش به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل مظهر طبیعت
عبارت «مظهر طبیعت» یک اصطلاح ترکیبی، ادبی و فلسفی است که ارزش توصیفی بالایی در زبان فارسی دارد. این واژه به هر پدیده، عنصر یا موجودی اشاره میکند که ویژگیهای اصیل جهان خلقت از جمله زیبایی، بخشندگی، قدرت و طراوت را در بالاترین سطح ممکن به نمایش میگذارد و مانند یک آیینه، تمامنمای صفات طبیعت میشود.
اگرچه این ترکیب عینی به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما از نظر مفهومی پیوند عمیقی با آموزههای دینی و مبحث «آیات الهی» دارد؛ چرا که در نگرش توحیدی، تمام عناصر عالم (از باران و گیاهان گرفته تا گردش فصول) مظاهر و نشانههای علم و قدرت پروردگار در نظام آفرینش هستند.
در حوزه شعر و ادبیات فارسی نیز، پدیدههایی همچون فصل بهار، سرسبزی دشتها، شکوفهها و صلابت کوهها همواره به عنوان مظهر طبیعت و تجلیبخش روح حیات معرفی میشوند و شاعران از این تعبیر برای صعود از لایه ظاهری جهان به لایههای معنایی و شهودی استفاده میکنند.