بندگ یعنی چه؟ مترادف آن

جمع‌بندی و توضیح کامل بندگ

واژهٔ «بندگ» یک واژهٔ مستقل، رایج و تثبیت‌شده در فارسی معیار امروز نیست، بلکه صورت تاریخی و آوانویسی واژهٔ «bandag» در زبان فارسی میانه (پهلوی) است. در سیر تحول زبان فارسی، حرف «گ» در اواخر کلماتی از این دست به «ه» غیرملفوظ تبدیل شده و ساختار کلمه به «بنده» تغییر یافته است. ریشهٔ اولیه این کلمه به پارسی باستان و واژهٔ «bandaka» بازمی‌گردد که از ستاک «بند» به معنی بستن یا در بند بودن مشتق شده است.

اگرچه خود این واژه به این صورت در متون معاصر یا قرآن کریم کاربرد ندارد، اما مفهوم محوری آن که همان بندگی، بردگی و اطاعت است، در زبان عربی و متون دینی با واژهٔ «عبد» و «عباد» هم‌پوشانی کامل دارد. بنابراین، در مواجهه با این لفظ باید آن را یک ریخت کهن از واژهٔ بنده قلمداد کرد.