یعنی چه
حسود به کسی گفته میشود که دچار حسد است و نمیتواند موفقیت، برتری یا نعمتهای دیگران را ببیند و در دل یا عمل، خواهان نابودی و زوال آن مواهب است. در روانشناسی و عرف عام، این ویژگی به فردی اطلاق میشود که از پیشرفت دیگران دچار رنج و ناراحتی درونی میشود.
مترادف
واژههایی که مفهوم بدخواهی و ناتوانی در دیدن خوشبختی دیگران را میرسانند.
متضاد
افرادی که خواهان خیر و نیکی برای دیگران هستند یا بدون آرزوی نابودی نعمت دیگران، تلاش میکنند خود نیز به آن دست یابند.
هم خانواده
واژههای مشتق شده از ریشه ثلاثی مجرد (ح س د).
تلفظ
حَسود (ḥasūd) - بر وزن فَعول که صیغه مبالغه در زبان عربی است و دلالت بر شدت و تکرار این صفت دارد.
در جدول
پاسخ متداول برای راهنمای «بدخواه» یا «رشکبرنده» در حل جدول کلمات متقاطع.
به انگلیسی
واژههای رایج برای توصیف فرد حسود در زبان انگلیسی.
به عربی
ریشه اصلی واژه که در متون دینی و قرآنی (مانند آیه ۵ سوره فلق: وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ) به کار رفته است.
به ترکی
معادل صفت حسود در زبان ترکی استانبولی.
جمعبندی و توضیح کامل حسود
واژه «حسود» صیغهای مبالغهآمیز از ریشه عربی حسد است که وارد زبان فارسی شده و به فردی اشاره دارد که از دیدن دارایی، موفقیت و خوشبختی دیگران آزردهخاطر شده و آرزوی سلب آن نعمات را از صاحبش دارد. در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، حسادت همواره به عنوان یکی از رذایل اخلاقی نکوهش شده و آن را به آتشی تشبیه کردهاند که پیش از هر چیز، جان و روان خودِ فرد حسود را میسوزاند و خاکستر میکند.
این مفهوم در قرآن کریم نیز در قالب واژه «حاسد» و رفتارهایی چون «یحسدون» مورد توجه قرار گرفته و انسانها از شرور آن به خدا پناه میبرند. در نمادشناسی فرهنگی، حسادت معمولاً با نمادهایی چون چشمزخم، تنگچشمی و جانوران زهرآگینی مانند مار و عقرب تصویر میشود که نشاندهنده آسیبرسانیِ پنهان و بیمنفعت این صفت اخلاقی است.