یعنی چه
غراب الزرع در واژهشناسی عربی و متون فقهی به نوعی کلاغ کوچک، گیاهخوار و دانه برچین اطلاق میشود که برخلاف کلاغهای لاشخور، از پاکی تغذیه میکند و به همین دلیل در احکام فقهی مأکولاللحم (حلالگوشت) شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب اضافی به صورت غُرابُ الزَّرع (Ghorāboz-Zar') است که از دو واژه غُراب (کلاغ) و زَرع (کشتزار) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این اصطلاح ۹ حرفی خودِ «غراب الزرع» است. از گزینههای مشابه دیگر میتوان به کلاغ زراعت یا زاغ زرع اشاره کرد.
به عربی
این ترکیب خود یک عبارت اصیل عربی است که در زیستشناسی سنتی و متون فقهی عرب به همین صورت یا به شکل الغراب الزرعی به کار میرود.
به فارسی
معادل دقیق و روان این واژه در زبان فارسی کلاغ زراعت، کلاغ دانه برچین یا زاغچه مزرعه است که به زیستگاه و نوع تغذیه پرنده اشاره دارد.
در قرآن
ترکیب خاص غراب الزرع در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، واژه عام «غُراباً» (یک کلاغ) در سوره مائده آیه ۳۱ و در جریان داستان هابیل و قابیل به کار رفته است.
نماد چیست
برخلاف کلاغ ابلق یا غراب البین که در فرهنگ عامه مظهر شومی، لاشخواری و فواسک هستند، غراب الزرع به دلیل تغذیه از گیاهان و دانه، در فرهنگ اسلامی نماد پاکی، بیآزاری و حلالگوشت بودن پرندگان است.
جمعبندی و توضیح کامل غراب الزرع
غراب الزرع ترکیبی عربی به معنای کلاغ زراعت یا کلاغ کشتزار است که در زبان فارسی به زاغچه یا کلاغ دانه برچین نیز شهرت دارد. این پرنده برخلاف سایر همخانوادههای خود مانند کلاغ ابلق، گوشتخوار یا لاشخور نیست بلکه در مزارع از دانهها و گیاهان تغذیه میکند. به همین جهت در متون فقهی و احادیث اسلامی از پرندگان حلالگوشت و بیآزار به شمار میرود.
از نظر واژهشناسی، ریشه این عبارت به «غرب» و «زرع» برمیگردد. اگرچه واژه غراب به طور عام در قرآن کریم و در داستان هابیل و قابیل مطرح شده، اما این ترکیب خاص کشاورزی در قرآن نیامده است. در فرهنگ نمادها نیز این واژه مظهر هوشیاری زراعی و پاکیزگی در میان پرندگان تیره کلاغان محسوب میشود.