یعنی چه
در دستور زبان و ساخت واژهٔ فارسی، به کلمهای «وندی» (یا مشتق) میگویند که از ترکیب یک جزء مستقل و معنادار (به عنوان ریشه یا پایه) همراه با یک یا چند جزء معناسازِ بیمعنی (به عنوان وند، شامل پیشوند یا پسوند) ساخته شده باشد؛ مانند کلمات «دانشمند» یا «ناسپاس».
مترادف
این واژهها در حوزهٔ دستور زبان و زبانشناسی به عنوان هممعنی کلمهٔ وندی به کار میروند.
متضاد
کلمات ساده فاقد هرگونه وند هستند و کلمات مرکب از چند جزء معنادار تشکیل میشوند که نقطهٔ مقابل ساختار وندی است.
ریشه
این اصطلاح از کلمهٔ «وند» (بررفته از ریشهٔ باستانی ایران vant- به معنی دارنده و صاحب) به همراه پسوند نسبت «ی» ساخته شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به ویژگیهای ساختاری کلمات وندی و فرایند وندافزایی از این اصطلاحات ساختواژهای استفاده میشود.
به فارسی
در برگردان دقیق ساختاری، معادلِ سره و رسای آن در دستور زبان فارسی همان «ونددار» یا واژهٔ آشناترِ «مشتق» است.
نماد چیست
کلمهٔ وندی صرفاً یک اصطلاح تخصصی و دستوری در زبانشناسی معاصر است؛ به همین دلیل، نشانه، نماد تصویری یا مفهوم اسطورهای خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل وندی
واژهٔ «وندی» یکی از اصطلاحات اساسی و کلیدی در بخش ساخت واژه (صرف) در زبانشناسی و دستور زبان فارسی است. این اصطلاح به کلماتی اشاره دارد که با اضافه شدن یک یا چند تکواژ وابسته (وند) به یک تکواژ آزاد (پایه) شکل میگیرند و معنای جدیدی خلق میکنند که به این دسته از کلمات در نظام سنتی دستور، کلمات «مشتق» نیز گفته میشود.
شناخت کلمات وندی اهمیت زیادی در درک فرآیند واژهسازی و توسعهٔ واژگان زبان فارسی دارد. این فرآیند که به آن وندافزایی میگویند، به زبان این امکان را میدهد تا با استفاده از ریشههای موجود و چسباندن پیشوندها یا پسوندها، مفاهیم مدرن و جدید را بهراحتی نامگذاری کند.