معنی
تأسی در لغت به معنای الگو قرار دادن و پیروی کردن از اعمال، رفتار یا اخلاق کسی است. وقتی فردی در کارهای خود از انسان والامقامی الگوبرداری میکند، در واقع به او تأسی جسته است.
یعنی چه
عبارت «تأسی جستن» یا «تأسی کردن» یعنی نگاه کردن به رفتار یک شخص بزرگ، صالح یا موفق و انجام دادن کارهایی شبیه به او، تا انسان بتواند به همان کیفیت و جایگاه دست یابد.
مترادف
واژههایی مانند اقتدا و تبعیت نزدیکترین معانی را به این کلمه دارند که نشاندهنده دنبالهروی آگاهانه هستند.
هم خانواده
این واژه از ریشه عربی «أ س و» است. کلمه «اسوه» به معنای سرمشق و الگو، مهمترین همخانواده آن است. (توجه: واژه «تأسیس» به دلیل تفاوت در ریشه اصلی، همخانواده علمی آن محسوب نمیشود).
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از ماده «أ س و» یا «أ س ی» به معنی الگو گرفتن، تسلی یافتن و صبر در مصیبت گرفته شده است که با رفتن به باب تفعّل، معنای پذیرش الگو و پیروی عملی به خود گرفته است.
جمله سازی
تلفظ
این کلمه با فتحة روی حرف ت و تشدید همراه با کسره روی حرف س تلفظ میشود. تلفظ صحیح فونتیک آن ta'assī است که همزه آن به صورت واضح ادا میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، پرسشهایی با عنوان «پیرو شدن» یا «الگو قرار دادن» مطرح میشوند که پاسخ چهار حرفی دقیق آن کلمه «تأسی» است.
جمعبندی و توضیح کامل تأسی
واژه «تأسی» یکی از مفاهیم عمیق اخلاقی، تربیتی و سلوکی در زبان فارسی و فرهنگ اسلامی است که به معنای انتخاب یک سرمشق نیکو و همرنگ شدن با کردار و منش اوست. این مفهوم فراتر از یک تقلید کورکورانه بوده و به یک الگوپذیری آگاهانه و قلبی اشاره دارد که تغییرات مثبتی در رفتار انسان ایجاد میکند.
در فرهنگ معارف و ادبیات، ریشه این واژه با کلمه «اسوه» گره خورده است؛ همانطور که در قرآن کریم از پیامبر اسلام (ص) به عنوان «اسوه حسنه» (سرمشق نیکو) یاد شده، قاعده تأسی نیز مبنایی برای وفاداری عملی و حرکت در مسیر بزرگان و مصلحان جامعه است تا انسان در سایه هدایت آنها به رشد و کمال برسد.
از جنبه لغوی، این واژه چهار حرفی گاهی به دلیل شباهت ظاهری با کلماتی مانند تأسیس اشتباه گرفته میشود، اما ریشه آن کاملاً مستقل و مربوط به مفاهیمی چون الگوگیری و حتی تسلی یافتن در سختیها به واسطه دیدن صبر دیگران است.