یعنی چه
بجاد واژهای اصالتاً عربی است که وارد زبان فارسی شده و در معنای کلاسیک به نوعی کساء، ردا یا پوشش مخطط و راهراه اطلاق میشود که بادیهنشینان از آن استفاده میکردند. این جامه یا گلیم معمولاً از پشم یا موی نرم بافته میشد و ساختاری خشن و مقاوم داشت.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و فارسی به کسر حرف اول (بِـ) خوانده میشود. در صورت تلفظ با یاء (بیجاد)، معمولاً مخفف بیجاده و به معنی سنگی سرخرنگ مانند یاقوت خواهد بود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه بجاد به عنوان پاسخ چهار حرفی برای راهنماهایی نظیر گلیم خطدار، پلاس، چادر مخطط یا ردای پشمی بادیهنشینان کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای برگرداندن مفهوم بجاد از عباراتی استفاده میشود که به جنس پشمی، خشن و طرح راهراه این نوع جامه سنتی اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل واژههایی چون گلیم، پلاس و چادر منقش است. این کلمه در زبان فارسی معاصر بیشتر به عنوان اسم خاص برای نامگذاری افراد یا در متون ادبی و تاریخی به کار میرود و متضاد مشخصی برای آن ثبت نشده است.
نماد چیست
بجاد در فرهنگ اسلامی و ادبیات سنتی نماد سادهزیستی و درویشی است. این مفهوم به واسطه داستان صحابی بزرگوار، عبدالله بن عبد نَهم معروف به «ذوالبِجادَین» (صاحب دو گلیم) شکل گرفته است؛ وی هنگام هجرت به مدینه تمام اموالش را از دست داد و تن خود را با دو تکه بجاد پوشاند که نمادی از ایثار و زهد گشت.
جمعبندی و توضیح کامل بجاد
واژه بجاد اصالتاً ریشه در زبان عربی (ماده ب-ج-د) دارد و به معنای جامه، ردا یا گلیم پشمی خشن و راهراه است که بادیهنشینان از آن به عنوان پوشش یا چادر استفاده میکردند. این واژه در زبان فارسی بیشتر کاربرد ادبی، تاریخی و دانشنامهای دارد و به صورت مستقل در محاورات روزمره استفاده نمیشود، مگر به عنوان اسم خاص.
در تاریخ اسلام، این کلمه به دلیل ارتباط با لقب یکی از یاران پیامبر (ص) یعنی ذوالبجادین، بار فرهنگی خاصی پیدا کرده و به نمادی از فقر اختیاری، زهد، سادگی و ترجیح دادن ایمان بر مظاهر مادی دنیا تبدیل شده است. باید توجه داشت که این واژه مستقیماً در متن قرآن کریم نیامده است.
در ساختار سرگرمی و جدول نیز، بجاد یک پاسخ کلیدی چهار حرفی برای مفاهیمی همچون پلاس، گلیم، و کساء به شمار میرود. همچنین در صورت نگارش به صورت «بیجاد»، نباید آن را با سنگ قیمتی بیجاده اشتباه گرفت.